14.7.09
Si hay que sanear, se sanea
¿Por qué será que en los últimos meses asistimos a un montón de escaramuzas que van desde los cambios de chaqueta política, las mociones de censura o las operaciones de envergadura económica (en plena crisis) hasta las huelgas sin horizonte? Puede que el ejercicio de la política, tal y como se han empeñado en demostrarnos, haya alcanzado un grado de desafección popular tal que ya nadie se sienta seguro. Es como si en ningún partido político se confiase en repetir mandato, sea en la Xunta o en los principales municipios, y se vean abocados a tratar de recoger en dos o tres años lo que antes se obtenía en lapsos de tiempo mucho mayores.
A la vista de cómo circulan desde que ganaron por los pelos unas elecciones, los responsables del Partido Popular parecen lanzados a desmontar cualquier cosa hecha anteriormente, sea en materia lingüística o en la más materialista de intentar regenerar el cultivo del ladrillo en nuestra costa, o regalársela a una industria que podría desarrollarse perfectamente sin atentar contra el patrimonio común que es nuestro entorno.
La sucesión de mega proyectos "emblemáticos" en Vigo tiene en el gobierno (cada vez menos aparentemente "bi", por si las moscas) de PSOE y BNG su expresión local. Junto a aquellos fantásticos proyectos, se castiga a la ciudad a soportar unas obras que ya podrían haber terminado si se trabajase en ellas como sería deseable, sólo para superar la apariencia cosmética que creen que ayudó a Corina a recuperar miles de votos, aunque insuficientes para gobernar. Y que estén lo más fresquitas posibles cuando los próximos comicios. Pero no se puede esperar y planificar inteligentemente, porque a la vuelta de un par de años pueden ser otros los que corten el bacalao. De otros asuntos también relacionados con cómo se invierte nuestro dinero mejor será no hablar ahora.
Hay demasiados ejemplos de que la inestabilidad, la poca confianza en su futuro de quienes ocupan cargos electivos, está habitando entre nosotros. Es como si alguien hubiese dicho ¡sálvese quien pueda! y un ejército de advenedizos encastrado en la política estuviese perdiendo el culo por poner a salvo los réditos de su cargo.
Y lo dicho para la política podría decirse del mundo sindical, como parece indicar el desenlace de la huelga del metal, que ha dejado un regusto a esfuerzo baldío, por no decir de franca derrota, entre muchísimos trabajadores. Detrás se podría advertir aquella inseguridad, aquella necesidad de obtener rendimientos inmediatos en la carrera sindical por situarse mejor a la hora de gestionar subvenciones, porque no está nada claro que los primeros sigan siéndolo en un par de años. Y no es poco lo que hay en juego para algunos.
¿Por qué será que, aunque sepamos que es así, cuando oímos que no todos los políticos son iguales, se nos pone cara de incredulidad? Pues del descrédito al que algunos están lanzando a quienes ejercen como políticos nadie sale ganando. O sea que puede que se estén temiendo que "si hay que sanear, se sanea", que alguien haya dado la voz de alarma de que "el rascar se va a acabar" y que haya cundido el pánico entre los advenedizos, que se apresuran a lo dicho.
A lo mejor todo son figuraciones mías, vaya usted a saber. Pero creo que alguien debería ir reflexionando sobre lo que pasa, con la mirada puesta en puntos menos cercanos que la acera de enfrente, porque lo que a mí se me figura inmediatez, precipitación, ansiedad, inestabilidad y acaparamiento, a lo peor es así.
O no..., o qué se yo.
9.7.09
Perro no muerde a perro
La moción de censura de Gondomar pone, de nuevo, sobre la mesa la debilidad democrática de la Ley Electoral: los escaños son de las personas que los ocupan, no del partido que hizo posible esa ocupación.Frustrados por la lejanía del horizonte especulativo que atisbaban con la corporación anterior, los adoradores del ladrillo han iniciado la ofensiva antes de que les frustren sus pelotazos y se han alzado con el gobierno municipal surgido de las urnas. Importan poco los "argumentos" esgrimidos para tal acción, porque lo que en el fondo se percibe es lo dicho antes.
Entre tanto, los partidos políticos en cuyas listas figuraban los tránsfugas siguen tan contentos haciéndose lenguas sobre su pacto antitrasfuguismo, aunque tengan tan claro como cualquiera que no sirve para nada, como quedó demostrado, sin ir más lejos, en el caso de Mos.
Pero ni una palabra acerca de la modificación de la Ley Electoral, que adjudica la propiedad del escaño a los titulares personales de cada puesto de elección, como si los votantes hubieran sido invitados a elegirlos personalmente. Pero los electores no tienen posibilidad de elegir personalmente, porque las listas cerradas son confeccionadas (en la forma que sea) por los partidos, que no dan la oportunidad de modificación que ofrecerían, por ejemplo, las listas abiertas.
Pero ya, poniéndose la venda antes de la herida, el ínclito presidente de la Diputación Provincial, Rafael Louzán (nada sospechoso de trapacerías ladrillistas, por cierto), se ha apresurado a aclarar que no se pueden considerar traánsfugas "¡porque son mayoría!". Claro que ello no le impide justificar la baja "voluntaria" en el PP de los concejales de este partido en Gondonmar "para evitar con la moción de censura cualquier perjuicio a un partido del que se siguen considerando parte".
Pero, claro, prudencia obliga, y el mencionado ex conserje se cura en salud diciendo lo que, en realidad, todos piensan: "Tendremos que esperar al dictamen de los expertos, pero hablamos de términos políticos que los vecinos no entienden".
Y ahí está el quid de la cuestión: ellos son los reyes del aire, los intérpretes únicos de lo que es política, no esos indocumentados que sólo sirven para poner papeletas en las urnas cuando son llamados a ello.
Nos guste o no, estamos en manos de quienes han logrado retorcer el significado de la palabra política hasta que se ajustase a sus particulares designios. Poco importa que los ediles sublevados deban su escaño al partido en cuyas listas se ofrecieron a los electores, porque la ley dice que la poltrona es suya. Poco importa que ello resulta una incongruencia que permite, por ejemplo, alzarse con un cargo representativo con el esfuerzo de un partido, para seguir en el machito contraviniendo las normas internas de la formación política sin cuyo concurso jamás habrían estado en condiciones de censurar nada. Basta con darse de baja aunque se sigan "considerando parte" de una formación que, en el fondo, se complace con su deserción, para el caso de que no la haya impulsado para soslayar acusaciones de incumplir el pacto antitrasfuguismo.
Tal y como se están poniendo las cosas, los actuales muñidores de la política local habrán de ser considerados responsables directos de cualquier insurrección popular como la que dio al traste con la maniobra especulativa del Plan General de Nigrán.
Claro que, como dice un viejo aforismo, "perro no muerde a perro".
8.7.09
Monumento a la estupidez
¿Qué intereses oscuros han permitido esta estupidez? El que fue el único alcalde de España que en el ejercicio de sus funciones tuvo que abandonar el pueblo, Lois Pena, tiene la "gloria" de ser el que le dio la puntilla al muelle, negándose a repararlo y a correr con su mantenimiento. ¿Qué directrices seguía? ¿Ya se pensaba, entonces, en forrarse con la concesión para las obras de la llamada Vía Rápida do Morrazo, que se quedó en Corredor do Morrazo? El finado Cuíña tendría cosas que decir, pero ya no puede. Aunque sí puede (o no) don Manuel Fragabarne, que rechazó un magnífico plan para comunicar toda la ría por mar; él sabrá por qué, porque yo sólo puedo suponerlo
El caso es que una ría como la de Vigo carece de un servicio marítimo que comunique entre sí los puntos de interés. Pero cuando se decidió que era mejor romper montes, llenar de asfalto y túneles la península y cambiar transporte por mar por transporte por carretera, se apostaba por la cutrez, el desvarío ecológico y la especulación, más que por el desarrollo sostenible, el impulso turístico de la ría y el ofrecimiento de sus rincones más amables, para ocuparlo todo con coches, aparcamientos, urbanizaciones que hoy siguen vacías y un poniendo al descubierto un sinsentido generalizado.
Pero los buitres, incapaces de más razonamiento que el que atiende a su engorde, siguen mareando la perdiz con ampliaciones inverosímiles del puente de Rande, fatásticos puentes sobre la parte más ancha de la ría para poner la especulación que se prepara en donde Massó al alcance de quienes se alimentan de carroña.
Otro verano de atascos, aquí no hay donde aparcar, quema de gomas y gasolina, estrés viario...
Una estupidez, con culpables.
1.7.09
Carrumeiro II, Laborgal... Consorcio... Prietas las filas II

A tinta de lura da que falaba o portavoz nacional do BNG non para de manchar (El Pais 29 e 30 de xuño). Iso sí,todos dacordo en non incluilo na orde do día do Consello Nacional do vindeiro sábado, Aymerich tamén, por suposto. Agora, enmerdados ata cos mandilóns das galegoescolas...
27.6.09
Machucando o coraçao

Esa pedra que vedes na praza da princesa foi colocada nova hai oito anos. Hoxe mesmo están levantándoa para substituila, co plan Zapatero-subgoverno BNG-. Non tedes perdón,este acto salvaxe só pode explicalo a corrupción e a sinrazón. Non esqueceremos tanta dor na memoria cando votemos no 2011.
REDACCIÓN DEL PROYECTO
Javier A. Franco Rabuñal, Vicente Pintos
Santiago, Javier Mariño Rodríguez y
Manuel Toucedo Rodriguez
SUPERFICIE DE PAVIMENTOS
2.000 m2 renovados y/o rehabilitados
INFRAESTRUCTURAS
Saneamiento: 153 m
Conducción eléctrica: 75 m
Conducción telefónica: 214 m
Conducción alternativa: 340 m
Conducción alumbrado: 350 m
Puntos de luz: 35 uds.
MOBILIARIO URBANO
Bolardos | papeleras: 3 | 4 uds.
Bancos | árboles: 22 | 8 uds.
Elementos de ornato: 1 ud..
Os "proxectos" para o Plan E no Casco Vello foron elaborados, nun mes escaso, por unha enxeñería que de xeito ousado e absolutamente irrespetuoso coa historia e o sentido común, levanta e substitúe pavimentos recén colocados e/ou en bo estado, reinstala instalacións soterradas renovadas hai escasamente oito anos, volve colocar ducias de rexistros variados en superficie (que estaban ocultos baixo os perpiaños con argolas sinalizadoras para evitar o terrible efecto estético de "campo de tapas") e vulgariza ata a náusea o espazo público, eliminando para sempre as pátinas, texturas, córes e matices que producen os materiais, despece e colocación tradicionais. Un lifting de tenda de cosmética que acaba para sempre coas enrugas que amosan o tranquilo paso do tempo nas rúas do barrio e borra par sempre as nosas pegadas.
Tal desaguisado ten unha explicación sinxela: ao bi-goberno BNG tocoulle unha lotería de 20 millóns de euros do Plan E. Sen "territorio" para gastalos en obras de urbanización (que son as fáciles de redactar no escaso mes de prazo que daba o Fondo Estatal de Investimento Local -Plan E-), antes de quedar mal renunciando a tan sabroso pastel económico, os listillos do BNG decidiron investir no Casco Vello a metade do premio. Como non tiñan rúas abondo en mal estado na zona (co programa URBAN rexenerarase boa parte do espazo público, e renováranse as instalacións soterradas, como pode comprobarse na memoria citada), decidiron reurbanizar rúas en bo estado, coa truculenta escusa de instalar ¡rede separativa de fecais e pluviais!. Fáno, precisamente, nunha zona que polas características do seu caserío e sección do seu rueiro, non é factible poñer máis saneamento en condicións, nin é imprescindible. Non se lles ocorreu que tal separativa si é obrigada na conca Urzaiz-Colón, que é unha desfeita, e cuxa non existencia é a responsable dos vertidos contaminantes á ría en momentos de chuvasco ao mesturarse as fecais e pluviais cando entran en carga os colectores. Claro que tal obra está na sección bi-goberno do PSOE e non é cousa de regalarlles cartos!: as necesidades da cidade sonche outra cousa ouh!
22.6.09
¿Oferta cultural?
21.6.09
O Campo de Granada
O estudio previo de Moneo -non podía esperarse menos-, resposta con lóxica e bo facer á necesidade de restañar a ferida provocada pola brutal construcción da Casa do Concello. Non debemos esquecer que este edificio foi a única acción realizada do hixienienista e desarrollista "Plan Especial del Castillo de San Sebastián", afortunadamente morto, pero non enterrado, pois a súa "filosofía" contaminou durante décadas á mentalidade do vigués medio, que dende aquela considera, sen máis, que o que hai que facer co Casco Vello da cidade é "tiralo todo e facelo de novo".Raquel Díaz
Que pasa con Raquel Díaz, concelleira de Facenda e de Parques e Xardíns?. Leva desaparecida dende a crise dos chopos de Coia e, ao parecer, atópase de baixa. Moito me temo que sexa unha víctima máis da misoxinia e autoritarismo endiosado que impera no grupo municipal do PSOE. Penso sinceiramente que a profesora Díaz é unha boa persoa, íntegra, e profesional. Posiblemente obediente e non conflictiva. Se cadra por isto, como é de esperar nas cortes do Concello de Vigo, xa se manifestou a imposibilidade que ten un ser normal e sen forte resistencia, a subsistir sá en semellante merdé.¡A saber que encerrona lle fixeron co asunto do polen e as árbores!. Moito me temo que a xenial idea tivo máis que ver con Caballero e co contorno de mediocridade e burramia do seu gabinete, cá con ela. De feito, o bi-alcalde xa deixara cair, unha semana antes da nova arboricida, un comentario neste sentido no programa de propaganda "Diálogos con el alcalde" en Televigo: a unha pregunta preparada dunha telespectadora sobre as molestias das "pelusas" dos pópulus, respostou, cunha afectada pose de preocupación, que "algo haberá que facer con este problema". Supoño que a Raquel Díaz a utilizarían para protagonizar a boutade e, finalmente, deixaríana soa aos pés dos cabalos.
O que estaría encantado coa mera posibilidade de que Raquel poidese deixar o Concello, é David Regades, o empresariño contratado eventualmente, xunto coa súa muller Ana Costas, no gabinete da alcaldía, que ocupou, nas listas eleitorais municipais, o posto número 10. Ou sexa, que el sería o directamente beneficiado dunha baixa no grupo do PSOE, pois pasaría ocupar o posto de concelleiro vacante, algo que necesita como xantar para poder saca-la cabeza e iniciar con paso firme a súa soñada carreira política.
En VB gústanos lanzar prediccións, animados por ter acertado outras veces. Crémos que Raquel Díaz non rematará a lexislatura, pois non soportará a presión. Desexamos que se recupere axiña e se rebele, como antes o fixo, por exemplo, José Manuel Iglesias con C.Porro ou Marta Gutiérrez con Manolo Pérez. Ou, a fin de contas, coa mesma dignidade que o fixeron, co propio Concello en xeral e obrigados polas circunstancias, a equipa casi ao completo de persoas libres e capacitadas que, do seu mesmo partido, lideraba Ventura Pérez Mariño.
17.6.09
Para que no me olvides


Vía "Renovar o Bng", un blog que han abierto militantes nacionalistas para debatir sobre el futuro próximo y a medio y largo plazo del Bloque Nacionalista Galego, me entero de que el flamante Gobierno Autonómico de Galicia, "y no el de Merimé, y no el de Merimé", ha comenzado su andadura enfilando sus lanzas contra las aspas de los molinos para librarnos a todos de los "gigantes" de antaño que nos estaban amenazando.Si tienen curiosidad por saber de qué va la cosa, échenle un vistazo al enlace de la página web que, bajo el epígrafe "Anodamemoria", pretendía informar sobre cuestiones que afectan a Galicia a propósito de la Ley de la Memoria Histórica. Si bucean en la página a la que lleva el enlace anterior podrán pasearse por contenidos como "Memoria", donde pueden encontrar memorias USB, o interesantes explicaciones sobre "cómo conseguí una memoria..."; "Música gratis", con su panoplia de bajar canciones, tonos, politonos etc., o descargar programas de compartir archivos; "José Tomás", con todo para aficionados taurinos (los hay a montes e moreas en Galicia), incluyendo la posibilidad de comprar 400 imágenes del torero o entradas para sus corridas (de las de toros, hombre, de las de toros).
Pero la estrella de la página creada para dar cuenta de los crímenes del franquismo o de los trabajos para recuperar tumbas de represaliados es la sección "Eróticas", con su secuela de "Artes Eróticas", en las que pueden ustedes encontrarse con apartados como "The Sensual Tea España" (¡paña, paña, paña!), "Sex Shop" o "Contactos con mujeres". No falta, para que lo de la
memoria quede completito, ni el clásico "vestidito de doncella sumisa-justo lo necesario".Como hoy tengo el día complaciente me ha dado por esforzarme en disculpar a los más altos responsables de la Xunta, admitiendo que no se han dado cuenta del "error", lo cual me lleva, inexorablemente, a centrarme en la fontanería. Digamos que el equipo de fontaneros/asesores del Gobierno Gallego ha recibido la encomienda de hacer desaparecer aquella ominosa página destinada a remover odios ancestrales, a provocar profundas simas en las carnes de una sociedad que mira al futuro sin hacer "casus belli" del pasado y a enconar las relaciones sociales por puro revanchismo. Y no se les ocurrió otra cosa que redireccionar el sitio hacia contenidos como los citados.
Pues, siguiendo con la complacencia lúdica que me embarga esta tarde, me ha dado por llegar a la conclusión de que Núñez Feijóo es idiota o está seguro de que los idiotas somos nosotros y no nos enteramos de la carallada que nos endilgan si queremos obtener información sobre el cumplimiento de una ley que también obliga a los responsables del Partido Popular.
Desde luego, son más bastos que un condón de esparto.
En fin, como decía aquella canción de hace ya...: "Para que nooo me olvideees..., ni siquiera un momento".
16.6.09
"Prietas las filas"

"Guillerme Vázquez califica de «tinta de lura» el supuesto caso de financiación ilegal del BNG
Por otra parte, el portavoz del BNG, Carlos Aymerich, también defendió cómo regular la nueva situación de Vázquez como asesor del grupo parlamentario del BNG, que le permite mantener una excedencia especial. Explicó que existe una «pequena diferenza» con el caso de Rueda, pues Vázquez no se sirve de una Administración para la excedencia, como en opinión de Aymerich hizo Rueda con la Diputación de Pontevedra".(prensa 16/06/2009)
14.6.09
Carrumeiro Media SA, Duas pingas SL, ...






Lendo EL PAIS destes ultimos días, poderedes confirmar o que repetidamente denunciamos nesta blog. O financiamento do BNG dende as súas consellerías no bipartito non só era habitual e dun tamaño considerabel, senón moi TORPE. Isto acaba de empezar, de momento cuns pins e unhas carpiñas para os vellos,e así ,así ata o 5% na porcentaxe electoral non queda nadiña, só catro puntos dende as europeas.
12.6.09
Hay que repetir la elecciones por falta de legitimidad
En estas elecciones europeas la abstención ha obtenido mayoría absoluta.Con todo rigor, pues, cabe decir que todas las candidaturas han perdido. Todas han perdido las elecciones europeas.
Dicen las autoridades competentes:
PP: votos 6.615.015 = 42,23% (de los votos emitidos); diputados 23.
PSOE: votos 6.032.500 = 38,51% (de los votos emitidos); diputados 21.
Pero, hay aquí, un agiornamento que oculta una gran verdad.
Deberían, para ser más certeros, señalar:
PP: votos 6.615.015 = 19,13% (del censo); diputados 23.
PSOE: votos 6.032.500 = 17,44% (del censo); diputados 21.
Con estos porcentajes, señores diputados, no tienen ninguna legitimad para representarnos en ningún lugar.
10.6.09
Los 157.500
La búsqueda de la fuente de energía definitiva, esa que puede proporcionar energía barata en cantidad suficiente y libre de amenazas para los humanos y el medio ambiente, es la gran Ramera del mundo actual, el Leviatán del Apocalipsis; o es la panacea universal para seguir teniendo luz, calefacción, frigoríficos, teléfonos, ordenadores, neveras y transporte. Pero no las dos cosas.Ya está en marcha el debate sobre el debate nuclear: ¿hay que hablar del tema o conviene mantenerlo encerrado bajo siete llaves, como el sepulcro del Cid?
Pero hasta el debate sobre el debate está contaminado. ¿El futuro es la consecución de nuevas fuentes de energía que sustituyan a la derivada de los combustibles fósiles, que terminarán por agotarse, o lo que hay que plantear es una revolución en el uso de la energía? ¿Podemos sostener un mundo de progreso global manteniendo el criterio de que el desarrollo del bienestar es directamente proporcional al consumo de energía tal y como hoy lo concebimos?
Resulta que menos de la cuarta parte de la población mundial consume casi tres cuartas partes de la energía que producimos. Según los medidores actuales, las tres cuartas partes de la población menos desarrollada (unos 4.700 millones de personas) tendrían que acceder a un consumo similar al de los otros 1.500 millones para alcanzar un nivel de desarrollo equiparable. O sea, que o se incrementa en cantidades astronómicas la producción de energía o se reduce drásticamente la que consumen los desarrollados, para lograr una cierta equiparación de los que aún están desarrollándose. La tercera opción es dramática: mantener una "bolsa" de subdesarrollo lo suficientemente amplia como para no tener que compartir la energía.
Y es en este panorama donde entra la cuestión del debate: la energía nuclear. Porque parece de universal consenso eso de que los combustibles procedentes de fósiles se acaban y que las llamadas energías renovables aún resultan caras e insuficientes. Hablemos, pues, de los combustibles atómicos. Proclamemos que la fisión del átomo es inofensiva; que, gracias al Tratado de No Proliferación de Armas Atómicas, la producción nuclear no servirá para que nos pulvericemos a bombazos (con las armas que ya hay resulta irrelevante que se hagan más, porque la tierra sólo se puede destruir una vez, y con lo que hay se puede conseguir cien veces); insistamos en que las armas nucleares nunca serán empleadas ni se permitirá que los "átomos para la paz" sean utilizados para la guerra...Pero el Tratado de No Proliferación de Armas Nucleares también dispone de su propia coartada: "El Tratado fomenta la cooperacion en la esfera de la tecnología nuclear pacífica, así como la igualdad de acceso a esta tecnología para todos los Estados partes, al tiempo que las salvaguardias evitan la desviación de material fisionable hacia usos armamentísticos", dice en
uno de sus párrafos. Y en Irán sin enterarse. La verdad es que el referido Tratado no es más que el instrumento de los países atómicos para garantizarse la exclusiva de la producción y comercialización de las centrales nucleares, frenando toda investigación y desarrollo de la tecnología en los países emergentes, para mantenerlos en su condición de clientes.Pues ya hay una empresa, en Los Álamos (USA), que tiene la solución. El caso es que, si Hyperión logra vender un número suficiente de esos pequeños e "inofensivos" reactores, tendremos que convivir para siempre con unos depósitos de material radiactivo diseminados por toda la superficie del planeta. Porque cada "pila" de esas que quieren vendernos, además de costar hoy unos 25 millones de dólares, habría de recargarse cada cinco o diez años, volviendo a abrir el sarcófago de hormigón enterrado, para mantener el suministro energético a cada población de unos 10.000 hogares. Pongamos una media de 4 personas por hogar, hagan la división entre 6.300 millones de humanos que pueblan la tierra y tendrán el número de "pilas" atómicas que han de enterrase para tener garantía de suministro eficiente para toda la población mundial: 157.500 reactores nucleares bajo nuestros pies.
El debate está abierto y ya se han aprestado a poner su granito de arena todos los "abuelos cebolleta". Ahí tienen ustedes al Felipe González Márquez que patrocinó la moratoria nuclear cuando gobernaba, convertido al nuclearismo activo, o a su sucesor, en el gobierno y en lo de "cebolleta", José María Alfredo Aznar López, en plan mesías redentor y con la verdad verdadera y universal bajo el brazo.
Pero, como decía, el debate está mal planteado y es perverso en sí mismo. Porque la realidad es que nadie se atreve a decir que no hay manera de sacar del subdesarrollo a tres cuartas partes de la población mundial y mantener la ecuación "desarrollo = consumo energético".
Mientras nosotros seguimos "progresando" en maquinitas a pilas (desechables o recargables)
para divertirnos cada vez mejor, estamos frenando el desarrollo de unos 4.000 millones de seres humanos que seguirán usando leña y excrementos para calentarse o comer, que carecen de agua potable y que se mueren de enfermedades erradicadas del mundo desarrollado. Claro que luego se vengan con sidas, gripes porcinas, etc., resultantes de la expoliación que de sus derechos hacemos los desarrollados.
6.6.09
Europeas exquisitas
Tamén a redacción de VB ten que reflexionar. Os analistas que lean este post terán unha impagable radiografía da esquerda exquisita, antes tamén chamada gauche divine. Ou sexa, na súa acepción máis recentemente interesada, deses cidadáns que para seren normais e aceptados en sociedade, teñen que votar necesariamente ao PSOE ou ao BNG en Galicia, só pena de seren considerados como uns señoritos caprichosos, obxectivamente cómplices da derechona. Si, terán unha fotografía polaroid deses insolidarios que o mesmo que lle dan o goberno a ZP, a Touriño ou a Caballero co seu voto útil, llelo quitan cando deciden absterse (cun "que lles dean morcilla", que non van seguir parasitando á nosa costa) ou cando pecan votando opcións algo máis que nominalmente de esquerdas.Pero a esquerda exquisita de VB, por máis que establece sempre un diálogo positivo entre os seus membros, non é unánime, tampouco, diante das Europeas. Velaí:
Un sector cabreado, xura que foi nas municipais a derradeira vez na súa vida que vota útil. Outras afirman que por máis que o PSOE ten de esquerdas pouco máis cá certas poses, "menos dá unha pedra" e que non están para soportar un goberno manifestamente reaccionario e casposo de ultradereita. Claro que hai quen aínda confía en escorar a cousa ideoloxicamente a base de dar mostras de apoio á esquerda post PC, tamén chamada Esquerda Unida. A mesma versión existe, claro, para votar -previo tapado de narís- a Europa dos pobos. Mesmo, nalgunha das sesións monográficas da célula ideolóxica de VB, chegouse a escoitar un airado comentario megaexquisito do sector máis xuvenil (axiña acalado cun salvador pincho de tortilla e rápido arrepentemento) de dar mucho polo cu votando a II.
Para rematar esta caprichosa e exquisita diversidade, hai quen se apunta a apoiar sen reservas á esquerda marxista, amosando a súa ledicia pola aparición en escea de Esquerda Anticapitalista, mesmo apoiando tal proposta en argumentos ad hominem, como a participación na candidatura dun discípulo avantaxado do ilustre filósofo vigués Felipe Martínez Marzoa, o profesor da Complutense, Carlos Fernández Liria ou o apoio á candidatura de Ken Loach ou Noam Chomsky.
Mentres tanto, as rúas de Vigo lémbranos estes días que aínda existen proletarios, cuxa principal exquisitez é seren pura e dura man de obra da industria do metal, xerar riqueza para a cidade co seu traballo e queimar, para escándalo de ben pensantes, de cando en vez, algún colector do lixo.
5.6.09
Artes e Oficios: un conflicto tipicamente vigués

- O modelo de cidade. Goberne quen goberne todos están de acordo nun modelo de cidade que centraliza as institucións culturais de prestixio e están pechados á posibilidade de promover o desenvolvemento da cidade en zonas verdadeiramente poboadas fomentando procesos de valorización de outros entornos que se deixan en mans da iniciativa privada.
- A toma de decisións. Sempre se fan de forma precipitada e personalista. Son ideas (?) repentinas dun pequeno grupo que non se molesta en consultar con ténicos ou expertos. A falla de preparación das alternativas queda claro na substitución dunha alternativa por outra sen maiores explicacións ou nas disensións do propio equipo gobernante. Noutros casos encárgase a unha autoridade de prestixios que plantexa solucións faraónicas para a galería ( a depuradora de Corina en Silleiro ou o porto de Caballero)
- O papel das oposicións políticas. Normalmente non hai alternativas e o único que se fai é criticar os procedementos dos gobernantes ou a súa ineficacia por non atopar solucións. Nadan e gardan a roupa sen compremeterse nunha solución.
- As outras oposicións. Diante de cada conflicto aparece sempre o colectivo dos afectados arroupados nunha leximitidade superior ó resto dos cidadáns. Sen embargo os servizos públicos son de interese xeral e tanto a biblioteca coma a Escola de Artes son servizos públicos e sobre a súa ubicación e funcionamiento tódolos cidadáns e cidadás podemos opinar. Os nosos representantes elexidos están para iso pero, evidentemente, non cumplen co traballo para o que foron elexidos. O mesmo pasa co galego, a depuradora, o carril bici, as obras de humanización, etc.
- A resolución dos conflictos. Normalmente o conflicto resólvese pola via de non facer nada e deixar as cousas como están. Os mecanismos son diversos: aproveitar a diferencia de cor política das institucións implicadas, encarecer a solución ata límites inalcanzabeis, deixar madurar o problema ata que apodrece ou facendo una enquisa estúpida donde os resultados poden ser lidos do dereito e do revés.
Conclusión: Vigo non terá Biblioteca.
4.6.09
Un pueblo de mala muerte
¡Oye, nena!Nací en un pueblo
de mala muerte.
La primera patada que recibí
fue cuando caí al suelo. (...)
Me metí en un lío en el pueblo.
Así que me pusieron.
un rifle en mi mano.
Me enviaron a
un país extranjero...
para que matara hombres amarillos.
Nacido en los U.S.A.,
yo nací en los U.S.A. (...)
Soy un tío sin futuro
en los U.S.A. (...)
Soy un tío tocando rock
en los U.S.A.
Hace 25 años, "the boss" se marcó una ácida crítica al "american way of life" y la guerra de Vietnam, que muchos confundieron estúpidamente con una reivindicación nacionalista. Incluso Ronald Reagan usó la canción en su campaña presidencial, ganándose un cabreo de bigotes por parte de Bruce Springsteen. El "boss" se resarció después empleándose a fondo en la campaña de Obama.
Mejor, escucharlo sabiendo de qué va la cosa, mientras sigues la letra en el enlace del principio.
¡Ya está bien, sr. Meilán!

El pasado día 1 de los corrientes, en un artículo publicado en La Voz de Galicia, el sr. Meilán Gil, nos pretende explicar qué es democracia ¡él!, que formó parte del último gobierno fascista.
José Luis Meilán Gil, nacido en A Coruña, ex secretario general técnico de la Presidencia del Gobierno, a las órdenes de Carro Martínez, y éste a las de Arias Navarro que, a su vez ejecutaba las órdenes del generalísimo Franco; ¿lo recuerdan? El sr. Meilán ¡ocupaba el 4º lugar en el escalofón fascista! Con este pasado ¿por qué no se está calladito?
Antonio Carro Martínez, profesor de Derecho Político (Lugo, 1923). En el año 1974 es nombrado director general de Administración Local y seis meses más tarde es designado Ministro de la Presidencia, formando parte de los últimos tres gobiernos de Carlos Arias Navarro. Como parlamentario fue procurador en las Cortes Españolas en dos legislaturas en representación del Instituto de Estudios Políticos y en otras dos como representante familiar electo por la provincia de Lugo. También fue diputado en las Cortes Constituyentes y en cuatro legislaturas más por el Partido Popular electo en la provincia de Lugo. ¡Qué personajes arropa el PP!
Una anécdota. Siendo el sr. Leguina presidente de la Comunidad Autónoma de Madrid, asistió a una cena de alto ringo rango; en la mesa tenía a su lado al embajador sueco del momento, a continuación al sr. Carro Martínez (ex ministro fascista). El embajador sueco en cuestión había sido compañero del sr. Leguina en militancias allendistas en Chile, en donde forjaron amistad.
En un momento dado el embajador sueco pregunta:
—Sr. Carro ¿cómo vivió usted el franquismo?
A lo que (el gallego que ¿sube o baja?) responde el sr. Carro:
—Yo estoy satisfecho. Gracias a don Juan carlos, nuestro rey, la transición a la democracia ha sido pacífica.
El sr. Leguina no pudo por menos de preguntarse «¿Quién de estos dos es más sueco, el embajador o el que se lo hace?». ¡Transición, transición! Los que machacaban a los demócratas, ahora...
Recordemos que el sr. Carro Martínez era ministro, en la dictadura, ¡de Presidencia!, y su secretario general técnico ¡el sr. Meilán Gil!
El sr. Meilán Gil, como decía, escribió el pasado día 1 en La Voz de Galicia:
“El ministro de Fomento acaba de confesar en el Congreso de los Diputados lo que intuíamos muchos y sabían algunos. No era verdad que en el 2012 Galicia contaría con el AVE. Fue una huida hacia delante para disimular una realidad que no tiene otro nombre que el de engaño, reiterado y consciente.”
“Nadie impuso al Gobierno socialista esa fecha. La presentaron como manifestación de seriedad ante la opinión pública frente a lo que se consideraba un farol del Plan Galicia. No se dijo una vez o para salir del paso. El presidente Rodríguez Zapatero comprometió en ello su palabra, aquí en Galicia, con solemnidad notarial de un futuro asegurado y garantía del voto que reclamaba. La fecha mágica fue respaldada sin fisuras por sus correligionarios con el ex presidente de la Xunta al frente. Un engaño vendido con desfachatez provocadora por la ex ministra Magdalena Álvarez, mantenida en el cargo en una ostentación del poder presidencial, que ahora ha tenido a bien incorporarla a la lista europea, en un desplante a los electores de esta comunidad autónoma.” (Los subrayados, disculpen, los pongo yo).
Sr. Meilán ¡cuánta desfachatez, la suya! No tiene usted, autoritas ninguna para emplear esos calificativos contra personas que no han participado en gobiernos fascistas, como usted lo ha hecho y a muy alto nivel. Por favor, no abra la boca en público. Algunas y algunos sí que tenemos memoria.
3.6.09
¿Dónde estamos?

Elecciones europeas
¿Desde qué distancia narrativa (¿hay otra 'distancia'?) decidir nuestro voto?
Porque, narrar es transmitir a alguien nuestro deseo. Y, sin embargo, desde Homero sabemos que predicamos en el desierto, o, en el caso de éste, desde la certeza del naufragio.
¿Votar o no votar?
“El pesimista es aquel que se encierra en la respuesta, aquel que renuncia a apostar por el futuro. Miremos a nuestro alrededor. En la vida cotidiana, ya sea por comodidad o por simple interés, ¿no es cierto que la mayoría de los hombres se apoyan, casi siempre, en respuestas ya caducas?”. (E. Jabès).
(Hay días en que una (servidora) sueña con que sí es posible mejorar algo).
2.6.09
Un brainstorming que te cagas
Ante la eventualidad de que los vecinos obtuviesen una mejor posición si les concedían la estación, las "fuerzas vivas" de A Rúa y las de Petín desembarcaron por separado en Madrid, que era donde se decidían estas cosas en aquellos tiempos, con la inequívoca pretensión de exhibir sus respectivos "poderes" y hacerse con la mejor parte del pastel.
Los responsables del trazado ferroviario, acosados por todos los flancos, decidieron llamar en su socorro al mismísimo Salomón, de modo que resumieron la propuesta y la dejaron en que se sólo se construiría la estación, a medio camino entre A Rúa y Petín, y en cuyo andén figuraría (aún hoy) el letrero identificador de la parada: La Rúa-Petín. Ni que decir tiene que, aunque no satisfechos, los caciques de ambas localidades aceptaron el sablazo salomónico, más que nada por empatar en lo de la ancestral rivalidad localista.
Y, así, podemos ver hoy que alrededor de la estación de FF.CC. de A Rúa-Petín (ya se normalizó el topónimo) se ha desarrollado un pueblo floreciente, a costa de las otras dos poblaciones.
Parece que no hubiera pasado un siglo, y ya la historia se repite entre Vigo y Pontevedra enzarzadas desde hace decenios en si lo importante es ser capital o si lo es ser la más grande ciudad de Galicia. Unos venga a darle vueltas a lo de la quinta provincia porque somos más y los otros a cavar el foso y levantar la muralla que impidan la invasión desde el sur, con la consiguiente transformación en esclavos de los sitiados.
Pero no se preocupen ustedes porque, tras un "brainstorming" que te cagas, el Comité de Crisis de VIGOBLOG, constituido clandestinamente en Célula Madre, ha dado a luz una solución irreprochable: ¡Los de Pontevedra tienen razón! Y, como vigueses de pro que somos, si tienen razón se les da; que no es por no dársela, aunque dársela por dársela es tontería, ¿no?El mencionado Comité de VB ha decidido convocar a toda la ciudadanía para que no sólo le "devuelvan" a Pontevedra sus delegaciones (todas, ¿eh?), sino que se acompañen con todas sus competencias y recursos adheridos.
En pocas palabras, que abogamos por la entrega incondicional a Pontevedra de elementos de progreso y consolidación económico-ciudadana tan relevantes como:
El Caballero, armado con su Plan Nouvel, su te...ma Moneo y la guinda de las "humanizaciones" para todos.
La Corina, con su Porro, su Puertito Zen, su Mapi Egea, ¡ea!, ¡ea!, ¡ea!, y su esquizofrenia floral (que da muy bien en primavera y sale por unos eurillos de nada).
Los Font, Miguel y Carlos (dos por el precio de uno), que le pueden dejar la fontanería y las ideas perfectamente enladrilladas y a ver quien es el desenladrillador que las desenladrilla; que ya será buen desenladrillador, ya.
El Santidomínguez, ideal para visualizar bipartitos convalecientes (él solito es capaz de acabar con varios).
La Federación esa de Algunas Asociaciones de Vecinos, con su propia Elena al frente, que tan buenos consejos movilizadores es capaz de dar.
El Fernández Alvariño, que les llegará con un puente debajo del brazo para unir Sanxenxo con A Peregrina, que ya está cansada la pobre de tanto rodeo a pinrel para cruzar la ría; no como la otra, la de Guadalupe, que llegaba de Rianxo en "barquiña de pau de naranxo", aunque cuando iba para Ribeira, "descalciña pola area", pareciese "unha rianxeira".
El García Costas, que les va a poner el comercio como un San Luis de coqueto, y logrará establecer las bases para que Citroën se deslocalice a la orilla del Lérez, cuando hayan trasladado el complejo ENCE-ELNOSA a la cara oculta de la luna.
Y, ya en el delirio de reconocimientos, tras proclamar que ¡Santa Rita, Rita; lo que se da no se quita!, se nos ha ocurrido que podríamos montar un Ponteveblog, del que este modesto Vigoblog quedaría en simple subdelegación-sur para el área metropolitana de 14 tinglados locales.
Y todo esto ¿por qué? Pues por la simple razón de que, visto lo de A Rúa-Petín, igual se nos aparece Salomón y, ¡zas!, de un tajo se lleva todo para Redondela (incluyendo Chapela) y se montan allí un supergobierno civil, una superautoridad portuaria, un superpuente desde San Simón hasta A Porteliña, o una megasuperdelegación universal que dejaría a Pontevedra y a Vigo en puritita porreta. O sea, que mejor que le den el niño entero a Pontevedra.
Ya casi agotados por los esfuerzos mentales, alguien apuntó que, ya metidos en gastos, les cediésemos el mismísimo Celtiña, a lo que se opuso frontalmente Tiago, alegando que ¡menos coñas!, que igual ese nos lo devuelven y no resolvemos nada (alguna "idea" tiene que fallar en un brainstorming que se precie).
¡Ah! y un añadido: el Instituto de Estudios Vigueses simplemente sería demolido, habida cuenta de que no aparece en el catálogo de Edificios y Conjuntos (ni músico-vocales) a Conservar, lo cual nos agradecerían mucho los pontevedreses porque no saben dónde colocarlo allí.
Así que los de VB:

aunque grandes paganos,/
nos haremos hermanos/
de la Santa Cofradía/
para, de junio 19 el día/
y portando un cirio en las manos,/
ir allá como trueeenos/
vestidos de nazareeenos.../
Para que luego vengan algunos diciendo que sólo criticamos, que no proponemos nada, que es muy fácil decir que esto o lo otro está muy mal, pero nada de soluciones. ¡¡Toma ya soluciones!!
¡Todo por la patria! y ¡Todos por la pata, que hai que roela!
Verde y con asas.
30.5.09
Nunca fue fácil nada
En la planta baja del museo MARCO se muestra una obra de Santiago Sierra. El comisario es el propio director del museo, Iñaki Martínez Antelo.
El diccionario de la Real Academia Española dice para museo:
(Del lat. musēum, y este del gr. μουσεῖον).
1. m. Lugar en que se guardan colecciones de objetos artísticos, científicos o de otro tipo, y en general de valor cultural, convenientemente colocados para que sean examinados.
2. m. Institución, sin fines de lucro, abierta al público, cuya finalidad consiste en la adquisición, conservación, estudio y exposición de los objetos que mejor ilustran las actividades del hombre, o culturalmente importantes para el desarrollo de los conocimientos humanos.
3. m. Lugar donde se exhiben objetos o curiosidades que pueden atraer el interés del público, con fines turísticos.
4. m. Edificio o lugar destinado al estudio de las ciencias, letras humanas y artes liberales.
---------
Bien. Todo lo sólido se disuelve en el aire. Parménides sintió pavor al constatar que todo es uno. ¿Podremos salir del espectáculo? Sabemos ya que lo virtual es otra modo de manifestarse la realidad. Bien.
De las acepciones para museo en el DRAE, a no pocos de los jóvenes museos de arte contemporáneo, tan sólo podemos adjudicarle la tercera; y con cierta dificultad. No lo tuvo fácil El Greco, ni Cézanne, ni Cage... sí, infinita la nómina, ¡Joan Miró lo sigue teniendo muy difícil para muchísimas personas!
Necesitamos un mínimo de orden; cada época tiene su propia definición de orden (cuando menos para no tropezar los unos con los otros, sean estos unos y otros seres vivos o inertes).
¿Que hacemos después de visitar esta muestra de Santiago Sierra? Pero, hoy, en Vigo ¿es posible salir de esta instalación? ¿Será q
ue Santiago Sierra está actuando en toda la ciudad?
¿Será que no pocos de estos museos de arte contemporáneo que en los últimos veinte años ha proliferado como hongos por toda la península están en manos de animadores de espectáculos infantiles?
No es descabellado el pedir que a este espacio expositivo se le retire la palabra Museo. Lo de mostrar lo que requisa nuestra policía en el museo ¿no es realmente —y virtualmente— una deslocalización? (¡Démosle ideas a Citroên!).
No se trata de mostrar el proceso del artista en el museo ¡no es el lugar! Al igual que usted no debe circular por la izquierda.
La sociedad está enferma, pero no tanto, señor Martínez Antelo, no tanto. O, no es esta la manera de librarnos de la angustia de un yo insaciable.
Hay cosas, seres, lugares y manera de conjugarlos. Buena parte de la ciudad, beirutizada, es más expresiva que esta inocua exposición de Santiago Sierra (pena que no actuase este artista, también, en la falda del Castro: esa cruz... ¡qué cruz!); por supuesto, tiene este artista otras piezas más elaboradas, incluso mentalmente. En esta obra, sinceramente, falló el artista, y usted, como comisario. Acertó usted, en, por fin, comenzar con las muestras individuales.
Gracias por las fresquitas cañas; no pierda la costumbre.
(De lo que hay en la segunda planta... hablaré aquí otro día).
29.5.09
Tri-zas
Esponsorizados por Unicef (regálanlle o espazo desexado por calquera publicista á organización mundial de apoio á infancia), xogan cunha base de rapaces que se coñecen dende moi novos e calquera diría que gostan máis dos baixiños e con pouco corpo.Con eses estrambóticos bimbios acaban de facer anaquiños ao resto do universo futbolístico que aposta polos negocios pomposos na xestión e polo resultadismo na filosofía deportiva.
Por estes lares, ¿hai alguén do cotarro capaz de descifrar estes sinais ou, canto menos, de velos?. Dubídoo
27.5.09
Pesadelo arboricida: ¿de que van estes tolos?
A noticia de que Caballero, coa experta axuda de Raquel Díaz, ao parecer concelleira de parques e xardíns, pretende talar tódolos Pópulus alba (álamos) e Populus nigra (choupos) que con case medio século de antigüidade adornan dende sempre os bulevares de Coia, completa a miña xa escasa capacidade de aturar a estes ignorantes intrépidos que nos gobernan. Non hai ningunha razón que xustifique talar estas árbores, que non ampare tamén cargarse, por poñer un só exemplo, tódalas árbores do Castro e Castrelos que expanden cada primavera urbi et orbe o seu abundantísimo e alerxénico polen. Para eliminar as alerxias e outros contaxios, tamén podemos eliminar o aire, matar tódolos paxaros, sacrificar os cans e os gatos, fumigar os mendigos, encarcelar aos enfermos, multar aos que cometan o delicto de ter macetas con granmíneas e flores nos balcóns... Podemos entrar a matarrasa nos montes que rodean toda a cidade, contaminando co polen das súas gramíneas, acacias, toxeiras, xestas e demais tremenda vexetación veleñosa.Estes irresponsables entolecidos van acabar co pouco que esta cidade conserva de patrimonio natural: xa conseguiron eliminar as laranxeiras e camelias que adornaban dende hai máis de 80 anos Policarpo Sanz e García Barbón; non souberon conservar un cedro centenario que sobrevivia no Areal; cada ano veñen talando un par de árbores da histórica e abandoada Alameda; chamándolle humanización están a talar todo o arborado existente nas rúas, como fixeron en Urzaiz ou na rúa Coruña... Agora, incapaces de pensar ou de facer algo constructivo, pretenden darlle a puntilla á modélica urbanización histórica de Coia, que estes días xa comezaron a destruir con aparcamentos e beirarrúas absurdas, entrando a matarrasa baixo as nobles copas dos magníficos exemplares de árbores que están cravados nas nosas retinas como parte inseparable da imaxe desta parte da cidade.
É sabido que a principal causa de que o sistema inmunolóxico se debilite tanto e se dean tantas alerxias, é a forte contaminación provocada polo uso do coche particular que este Concello, coa súa política de parkings non-disuasorios, está empeñado en fomentar.
Tamén é sabido que o choupo ten pior fama alerxénica cá outras especies vexetais habituais nas nosas cidades, pola confusión habitual dos que crén que as pelusiñas que desprenden en primavera son portadoras de polen, cando non son máis que os elementos auxiliares para a dispersión das sementes. O choupo xustamente non é especialmente alerxénico, tal e como afirma a especializada Red de Aerobiología de Castilla León, precisamente "esta especie [Populus] tiene muy baja capacidad de producir alergias".
Se é así, e a ninguén (a ninguén?) se lle ocurriría tampouco poñerse a eliminar todo elemento natural que produza ou poida producir en primavera polen, ¿que motivacións poden levar a plantearse este arboricidio masivo? quen está detrás de semellante e perigosa ocorrencia? é mera estupidez e arrogancia?. Pois non. Realmente esta "decisión" nada ten que ver coa preocupación pola nosa saúde do almirante Caballero e acólitos: sinxelamente buscan unha tramposa xustificación para protexer aos amigos concesionarios e tapar o desastre que están a provocar en Coia as obras do aparcamento soterrado, e no resto da cidade, as súas disparatadas e derrochadoras, pero lucrativas, "humanizacións" que non preveron en proxecto ningún mecanismo de salvagarda do arborado urbano. Será porque iso é caro e deixa menos marxe...
Espero, pola saúde psíquica desta cidade, que esta barbaridade teña unha axeitada resposta cidadán -comezando polos medios de comunicación locais- que free tamaño despropósito antes de que continúe a entolecida actuación da motoserra e antes de que cos nosos votos poñamos a este bigoberno de irresponsables ao bo recaudo do paro.
P.S. Pois xa que van a cortar os choupos, que aproveiten para asfaltar todo o céspede de Coia e así haberá parking gratuíto en superficie, e os veciños de Coia deixarán de protestar polas obras.
[arrepentimento mode on]
Arrgggh, meu deus!, que fixen!, non lles debo dar ideas...
[/arrepentimiento mode off]

