IX ÉPOCA

6.2.16

A "política" de Persoal do Concello de Vigo ao descuberto

Javier Pardo, concellal de Persoal
Algúns coñecedores da estructura profunda do Concello de Vigo sábeno dende hai tempo: a "política" de Persoal, dende hai moitos anos, está inzada de irregularidades graves e do incumprimento sistemático da norma en materia de carreira administrativa, vulnerando os principios de publicidade, mérito e capacidade no acceso á función pública que consagra a Constitución Española.

A novidade é que, por primeira vez, e  nas últimas dúas semanas, un sindicato e unha asociación cidadá decidiron pasar das sospeitas á acción:
Esta "política" de Persoal recollida nas denuncias e moito máis que, esperemos, continúe salindo á luz pública, é, a pouco que observemos a práctica dos distintos gobernos municipais das últimas décadas, funcional, non aos intereses xerais, como demanda a legalidade vixente, senon aos particulares intereses do goberno de turno. A práctica sistemática de ceses e nomamentos arbitrarios (especialmente aumentada cos gobernos de Abel Caballero), coa única motivación expresa da "reorganización administrativa",  a adscripción nas xefaturas de persoas próximas ao partido gobernante ou obedientes con el, a retirada ao ostracismo de técnicos de recoñecida competencia profesional, o reparto de productividades e aumentos de complementos retributivos con incomprensibles "motivacións", serviron e serven para apuntalar no poder o máximo tempo posible aos que gobernan e a facilitar a súa xestión.

Non é casualidade que ata hai ben pouco, por exemplo, Caballero se resistise a cesar a un interventor que prolongaba a súa non motivada interinidade (carecía da categoría adecuada ao posto) máis alá dos prazos legais; unha situación só explicable porque o tal funcionario era próximo ao PSOE (fora concelleiro deste partido en Nigrán).

Parte desa política de Persoal, especialmente lacerante, é a vinculada cos variados "plans de emprego" municipais, sobre os que pesan, dende hai moito tempo, dúbidas da súa imparcialidade na selección dos traballadores beneficiarios dos mesmos. As documentadas denuncias do ex-alcalde Carlos Príncipe, parece que veñen corroborar a sospeita dun nepotismo habitual na contratación de traballadores no Concello.

Nin que dicir ten que tamén esta práctica, chamémoslle, irregular, funciona no que respecta ao persoal das concesionarias, como, entre outros, o denunciado caso da cuñada de Carmela Silva -polo que está investigado (antes imputado) o concelleiro de Emprego Santos Héctor-, ou do presunto enchufe da esposa de Santiago Domínguez nunha gardería municipal, que podería ter servido para abrandalo na negociación dos orzamentos municipais de 2012.

É, pois, unha boa nova que un sindicato rache co interesado "pacto de silencio" que parece dominar a actividade sindical no Concello de Vigo e se decida a denunciar, polo administrativo e o penal (cun encomiable rigor legal), a inaturable situación dunha plantilla municipal modelada, non para servir con legalidade e eficacia os intereses xerais, senon, polo que parece, os inmediatos do partido que  goberna. Os sindicatos municipais, con algunhas persoas que levan lustros liberadas para exercer como delegados na 5ª planta da Casa do Concello, reproducen a mesma práctica clientelar, preocupándose só de favorecer aos colectivos de traballadores máis numerosos (policía local, bombeiros, porteiros dos Colexios...), que son os que garanten, cada convocatoria de eleccións sindicais, a súa reelección, e cubrindo á vez cun cómplice manto de silencio os casos de ceses e nomeamentos a dedo na estructura técnica e directiva do Concello.

Dende Vigoblog estamos convencidos de que será imposible un cambio real no Concello de Vigo, mentres non se actúe con decisión e plena legalidade na entrampada estructura do Persoal do Concello de Vigo, facendo reinar os principios constitucionais de publicidade, igoaldade, mérito e capacidade no acceso e promoción á función pública. Xa saben os da Marea de Vigo onde comezar.

18.12.15

Vigoblog vota En Marea-Podemos

Hai que mollarse.

Así comezamos a última reunión plenaria da redacción de Vigoblog.

Hai que mollarse porque a situación é de emerxencia.
Se se perde esta oportunidade, se se pecha esta ventá aberta  cos ventos do 15-M, e suxeitada no tempo con forza por un fato de xoves valentes que foron quen de transformar o  devalo dunha esquerda autocompracente, nunha pleamar de esperanza; se se perde este 20D sen unha presencia masiva no parlamento español dos indignados, felizmente organizados, varias xeracións -a nosa propia- estarán condeadas a sofrer un liberalismo sen piedade, sen dereitos, cruel cos débiles e xeneroso coas corruptas élites económicas e políticas.

Por isto, porque temos que construír un escenario no que sexa posible o medre do movemento popular contra o ultraliberalismo e o protofascismo con pel de año; un escenario no que as distintas forzas democráticas poidan confrontarse en igoaldade, sen represión, cun pobo que aprenda a superar o medo e defender os seus lexítimos intereses; porque non podemos esperar a que a xente sofra e tire definitivamente a toalla nun sálvese quen poida; porque sabemos que as persoas que compoñen as candidaturas de En Marea-Podemos si poden representarnos; porque hai un programa cargado de compromisos, de garantías fronte á mera promesa electoral... por estas e moitas outras cousas que sitúan os planteamentos críticos de Vigoblog na mesma liña que esta candidatura, decidimos votar unanimemente a En Marea-Podemos e promover publicamente este voto.

Despois do 20D quedarán moitas tarefas por facer e casi todas elas dependerán do noso grao de implicación no novo escenario, da xenerosidade e da intelixencia na nosa acción, na ruptura coas vellas inercias autompracentes dunha esquerda que parece desperezarse deses anos nos que non soubo como saír dos seus cuarteles de inverno, esperando permanentemente a Godot.

Tocará, despois, seguir construíndo democracia directa, formación política honesta, pedagoxía social baixando ao terreo de xogo do cotián das necesidades reais das persoas...


Votaremos En Marea-Podemos e animámosvos a todos e todas a lograr que o 20D consigamos unha victoria histórica.

Xogámonos moito, como nunca dende a morte do dictador.

Logo vémonos nas prazas, nos blogs, na crítica, na opinión honesta, no apoio e control a aqueles e aquelas aos que o domingo encargaremos o traballo de levar a voz e a forza "dos de abaixo" ao Parlamento...

Saúde!

A redacción de Vigoblog:
Marcos Andión, Raquel López, Lorenzo Pardavila, Ana Pinténs, Pablo Eifonso e Tiago Louro.

@enmarea
@ahorapodemos
#remontada

6.12.15

Vigoblog en Facebook e Twitter

Levamos tempo con pouca actividade no Blog. Foi un esforzo de moitos anos tentando levar un pensamento crítico e diverso aos nosos lectores. Polas nosas páxinas, dende que iniciamos esta aventura hai xa máis de 10 anos, debullamos a actualidade viguesa dende un posicionamento nunca cómodo para os que manexan conforme aos seus esrictos intereses particulares esta cidade.

Pero, dende aquela ata hoxe, novas formas de comunicación en rede teñen xurdido con forza mentras mantiñamos o Blog. Este post é para dicir aos nosos lectores que continuamos esporadicamente por aquí, pero que tentaremos estar cunha presenza maior en Facebook e Twitter. Alí esperámosvos tamén.

Vigoblog en Facebook
Vigoblog en Twitter

A nosa máis recente entrada en Facebook é sobre a anulación do Plan Xeral de Vigo:

Isto deciamos en 2006 en Vigoblog sobre a obriga da Avaliación ambiental estratéxica. Aquel post do 2 de agosto de 2006 titulabámolo "O PXOM non se aprobará nesta lexislatura. Ou tal vez nunca":

Pero non só é cuestión de formalidades relacionadas co tempo de tramitación. O Estudio de sostibilidade que recolle o PXOM aprobado provisionalmente (por certo o que se expuso ao público foi case por completo modificado para enviarllo á Xunta de Galicia) non abondará para servir de base ao Estudio de Impacto Ambiental. Graves problemas van ter agora os defensores desta chapuza de Plan, pois o procedemento de E.I.A. obriga, ademais de a elaborar outra documentación importante, a facer unha comparativa rigorosa, clara, expresa e xustificada entre as calificacións do terreo no Plan anterior e no novo, cuestión que no documento do PXOM aprobado provisionalmente "sorprendentemente" non aparece.
Cantarán por soleares, e se situarán sobre o mapa claramente, agora sí, as recalificacións urbanísticas. Porase así de manifesto, se é o caso, se existiron transacións "casuais" de terreos feitas con anterioridade a que o Plan os recalificase e se multiplicase o seu valor económico por moitos díxitos.
¿Que pasará agora cando todo o peixe estaba xa vendido?. Menudo lío para Chema, Corina e Toba.

Parece que, visto en perspectiva, os tres zafaron, e lle tocou a Caballero e a Caride apandar coas consecuencias. Ningún dos dous son inocentes: pese á oposición inicial á barbaridade do documento aprobado polo BNG-PP -especialmente por parte do socialista Mauricio Ruiz, do equipo de Ventura Pérez- o actual alcalde e a actual concelleira de Urbanismo (daquela Conselleira de Politica territorial) preferiron seguir adiante con aquel insostible Plan, en lugar de reformalo en profundidade.
Fixérono, ademais, da pior maneira: tratando torticeiramente de evitar o sometemento á avaliacion ambiental estratéxica do Plan. Unha avaliación que, de seguro, sería imposible de realizar sen modificar a fondo cuestións básicas dese Planeamento: as infladas estimacions de crecemento demográfico (Vigo, a estas alturas, se seguimos a prospectiva do Plan de Consultora Galega, tería a estas alturas case 400.000 habitantes); a operación especulativa de Beiramar a costa de facer unha zona industrial nas abas dun monte, o tremendo impacto da famosa Ronda; a xustificación dos informes negativos dos técnicos municipais ("demoledores" en palabras de Toba, sempre disposto a ningunealos), a legalización vía Plan xeral de instalacions ilegais como eran as tristemente famosas 5Jotas en Candeán...

O desproporcinado cinismo dos protagonistas desta desfeita onte e hoxe, amparados na desmemoria desta cidade, produce rubor.

Esperemos que esta situacion se transforme nunha oportunidade de elaborar un planeamento de calidade, non desarrollista, non especulativo e respectuoso cos valores culturais, economicos e ambientais da nosa maltratada cidade.

26.11.15

Cuánto ferralleiro de Dios

Me cago en las letras gallegas, y sobre todo sobre todo en sus reales academias. Carlos, querido Carlos, no tienen ningún derecho ¡ninguno! Son unos mecánicos de la lengua, unos ferralleiros de la palabra: la martillean, la comprimen… ¡la ahogan! hacen que aquellos y aquellas que la mantuvieron durante siglos se avergüencen ahora al usarla. Ya les vale. Ya les vale. Osados. Las letras gallegas, junto a las de Uxío Novoneyra, son, por derecho natural las tuyas. Porque la poesía es oral, oración ¡sonido! Tus palabras, querido Carlos, las has dicho en esta tierra, y son, por lo tanto, gallegas. Y el panteón de gallegos y gallegas ilustres será un cobertizo si en él no te sitúan; un cobertizo. “Dejad que el trigo crezca en las fronteras” nos has repetido tantas y tantas veces. Y nosotros: venga muritos que si de perpiaño, que si de chantas de pizarra… somieres también. Vaya paisiño, mi querido Carlos. Muchas mañanas, antes del mediodía lo hicimos y qué bien lo hacíamos, mientras, ellos, los ferralleiros de la palabra, trabajaban. Y mirábamos esos barcos de mástiles desnudos (como sus versastros) amarrados en los muelles; y nos decíamos: deberían ser nuestros; nuestros porque nosotros habíamos renunciado a lo seguro , al amarre, y generábamos, antes del mediodía, tiempo para aproarlos fuera de las dársenas, de las reales academias. ¿Acaso tenían el latín, el griego, el sánscrito, el acadio… reales academias, acaso la tenían? Y ahí tenemos, tersos aquellos versos todos a nuestra disposición. ¿Necesitó Ibn Hazm o Miguel de Cervantes u Homero y tantos y tantas de real academia alguna, la necesitaron? Mira que tiene palabras el castellano, y no te eran suficientes, y tuviste que inventar nuevas palabras para decir lo que nos conmueve. Querido Carlos, cuánto nos hemos reído imaginando todos estos discursillos al pie de tu ataúd dichos por aquellos que tanto y tanto te ignoraron. Querido, mi querido Carlos. Ya te has ido para siempre. Lo haré de cuando en cuando, recordándote (puro onanismo, no me queda otra), recordándonos. Cada 17 de mayo escribiré en algún murito “Dejad que el trigo crezca en las fronteras. Oroza”. ¡Ferralleiros! Que son unos ferralleiros.

25.2.15

Esquizofrenia

Asfalta Castrelos e bota terra por riba do caro e "primoroso" granito na Porta do Sol ...
Atraca (nunca mellor dito) o Bernardo Alfageme nun outeiro e deixa ao pairo á xoia do Hidria II ...
Qué cruz!! (esa é outra: mantén á falanxista no Castro e logo vai dicindo por ahí que todos -¡!- os represaliados da Guerra Civil de Vigo teñen unha rúa adicada).
Ao goberno municipal de Vigo ("o mellor da historia"... para os seus palmeros desbocados): as enfermidades da psique e da ialma, todas, teñen tratamento -non sei se cura-, pero non é bó deixar pasar o tempo.
Pois iso: á faena ... e ao diván

18.1.15

O Bernardo Alfageme e a deber da boa Administración

Colocar o Bernardo Alfageme nunha rotonda é un insulto ao deber que teñen as Administracións públicas de administrar e conservar os bens culturais que pertencen á toda a comunidade. É, neste sentido, dilapidar o diñeiro público, utilizalo impropiamente.

Conservar o barco histórico (que valor material teñen os bens culturais?) de xeito que poida cumprir a súa función social, no lugar que loxicamente lle corresponde, no Museo do Mar de Galicia, non é dilapidar o diñeiro público: é xestionalo con responsabilidade.

Posiblemente a polémica situouse inicialmente nun lugar non moi afortunado, pero cheo de razóns: non se trata de que só se utilicen os diñeiros públicos en axudas sociais, senon que estes se usen conforme á responsabilidade pública e a defensa da maior valoración dos bens públicos.

A virtualidade que ten a mobilización de Coia é poñer sobre a mesa, dunha vez nesta cidade, que a Administración ten que estar orientada á satisfacción do interese público e non ao puro e duro electoralismo dun alcalde que quere perpetuarse no poder municipal a costa do que sexa, usando a manipulación, a mentira e a coacción como forma de goberno. A mobilización de Coia ten a virtualidade de dar o pistoletazo de saída para o control cidadá do gasto público, da defensa a ultranza do bo uso dos recursos de todos.

É fácil descalificar ao movemento cidadá incidindo nas súas lóxicas contradiccións. Pero Coia estanos dicindo que hai que parar a dilapidación do público, que hai que parar o derroche decorativo, os investimentos en fume, a falta de planificación, a ausencia de participación cidadá, o despotismo desilustrado que nos goberna.

Nunca é tarde: as forzas políticas teñen a obriga de coñecer como se gastan en realidade os presupostos municipais, de controlar con información abonda o mal uso dos recursos, a ausencia dunha actuación conforme a prioridades e á sostibilidade futura. Exemplos hai moitos, pero deberiamos centrarnos nos máis próximos no espazo e no tempo:
as escaleiras mecánicas, a insostibilidade das chamadas "humanizacións", máis próximas á mentalidade de novos ricos que a unha autentica e fincional urbanización acorde coas necesidades de mobilidade e calidade medioambiental; a inxustificable e millonaria ampliación da ponte de Rande e o desdobramento do Corredor do Morrazo (cando esmorece o máis lóxico, racional e sostible ambientalmente tráfico de ría); a construción dun vial alternativo á A-9, cun gasto millonario e un tremendo impacto ambiental; a creación de equipamentos culturais perfectamente prescindibles pois non repostan a verdadeiras e prioritarias necesidades, como a Pinacoteca ou o Centro Galego de Fotografía (co MARCO a 500 metros infrautilizado, con dous centros culturais --da antiga Caixa de Aforros- en mans privadas cando foron pagados co esforzo dxs traballadorxs desta cidade), o millonario gasto en Balaídos mentres o Club anda a mercarse unha cara sede social...

Teñen as forzas políticas da esquerda en Vigo que facer un esforzo por espabilar, pois, moitas veces, amosan unhas inercias e un descoñecemento fondo da política municipal e semellan só funcionar a golpes de acción/reacción, como se carecesen dun proxecto elaborado para esta cidade. En Vigo gobérnase dende hai décadas a golpe de ocorrencias e intereses privados de variada índole. Vai sendo hora de que os programas municipais da esquerda partan dun bo diagnóstico e ofrezan máis cá unha relación de boas intencións e reivindicacións.

A mobilización contra o barco na Rotonda, valente e responsablemente encabezada pola Asemblea Aberta de Coia e a Comunidade de Base de Coia transfórmase, máis alá das súas concrecións, contradicións e anécdotas, nunha metáfora dese empoderamento popular que desexamos. Pon crúamente de manifesto a verdadeira cara represiva e antidemocrática do alcalde, das irregularidades (esta é unha de tantas!) na contratación pública, demasiadas veces esquiva co principio de legalidade, arbitraria e sesgada cara ao interese privado.

Defender a mobilización contra a colocación do barco na rotonda vais máis alá, penso, deste feito en si: pon sobre o tapete a capacidade da poboación de dicir que sen nós, non.

E por aí debe continuar: ocasións para dicir non ao dispendio dos recursos públicos hai, e haberá infelizmente, moitas.

8.1.15

Concello de Vigo: máis cheques sociais?

Penso que o cheque social non é ningunha solución -nin tan sequera a curto prazo- e, de feito, pode acabar sendo un elemento contraproducente. Teño a impresión de que o que acaba producindo é a substitución dos servizos por unha sorte de caridade pública. Algo disto xa se pode albiscar coa desfeita que a extensión deste cheque ten producido nos xa debilitados (e penso que mal enfocados) servizos sociais do Concello de Vigo.

A crise na nosa cidade vén acompañada das consecuencias, no que respecta á prestación de servizos á poboación, da grave irresponsabilidade dos sucesivos gobernos municipais que malgastaron os recursos públicos en obras de cara a galería, en alimentar ás empresas de sempre na concesión dos grandes servizos públicos (xestionados subordinando os intereses xerais aos do puro e duro aumento de beneficios privados) [resulta sorprendente a nula resposta social á ampliación en cinco anos da concesión do servizo de abastecemento e saneamento de augas a FCC, a cambio de millonarias obras de "humanización" disfrazadas de obras hidráulicas].

Nestes anos tanto os servizos sociais coma os culturais e educativos, que representan unha clara retribución indirecta aos sectores máis desfavorecidos da poboación, non foron debidamente atendidos, gastando gran parte dos recursos en actos de cara á galería que carecen de virtualidade para xerar un tecido público de apoio perdurable e sostible: desmesurados actos culturais dun día, os fastos da Volvo Ocean Race, da Universiada, subvencións ao Celta, pseudopromoción turística, becas de inglés (sen as debidas coreccións en función da renda), equipamentos innecesarios (Pinacoteca, Centro de Fotografía) [mentres os escasísimos museos da cidade quedan definitivamente afundidos], fraude do Auditorio, etc etc. Sempre acompañados de  millonarios gastos en contratacións de servizos a empresas de publicidade "amigas" e subvencións máis ou menos encubertas a "mercenarios" medios de comunicación locais (Faro de Vigo, Televigo, Localia) a cambio de fidelidade ao que paga.

O adormecemento da poboación, traballada dende tempos de Portanet (con Manoel Soto como alumno destacado) coa cantinela do viguismo, estaba asegurada. Amplificado dende eses medios de comunicación e cunha oposición só á espera de poder facer o mesmo e con nula capacidade de análise e proposta, o plato estaba servido. Os de sempre seguían zugando o diñeiro da antiga producción industrial que ían á vez afundindo, mentras a calor da especulación urbanística contentaba aos sectores da promoción inmobiliaria e alimentaba aos parásitos que servían aos seus intereses no Concello (a historia do último PXOM é sumamente significativa da alianza de feito dos distintos partidos que ocuparon o poder municipal cos especuladores).

Todo rodeado -especialmente coa actuación de Abel Caballero- dunha demagóxica política de suposto non endebedamento que agocha realmente a incapacidade de realizar un gasto socialmente productivo.

Este escenario de deserto nos servizos básicos e esgotamento das arcas municipais, de ausencia de calquera planificación estratéxica e dunha participación cidadá distinta á do caciqueo local, é o que agora nos atopamos.

Centrar a resposta a este estado de cousas no aumento do cheque social é un erro, dende o meu punto de vista, que non debemos cometer. Non parece de recibo que apoiemos que se dean exiguos e transitorios cheques para aluguer de vivenda e permitamos que o Concello venda os 40 pisos de Rosalía de Castro dos que é propietario, para financiar os terros para a Cidade da Xustiza que en xustiza tiñan que ser financiados pola administración autonómica con cargo á débeda histórica que ten con esta cidade.

Non parece lóxico que deamos cheques individuais para alimentación (para hoxe, fame para mañá), cando os comedores escolares públicos se deixan esmorecer e se confía a súa xestión a ao voluntarismo dunha meritoria federación de pais e nais, en lugar de acometer (con moitos menos cartos dos que constan uns quilómetros de humanizacions ou de fastos varios) unha planificación que inclúa a construccion de novos comedores, a dignificación das instalacións dos actuais e a profesionalización da súa xestión.

Non ten unha maior sostibilidade crear e dotar servizos bibliotecarios (nunha concepción ampla deste equipamento como de apoio á elevacion do nivel cultural da poboacion e dxs estudantes) que dar cheques individuais para libros?.

Non pode, non debe, ser a función social do Concello establecerse como unha entidade caritativa pública, senon a de retribuir á poboación máis necesitada con servizos que lles permitan afrontar a crise de forma comunitaria e digna, cun medio ambiente saudable, coa creación e potenciación de lugares de encontro que favorezan a autoorganización e a solidariedade, con servizos sociais de acompañamento e asesoramento ben dotados e eficaces, coa creación de prazas de calidade de gardería pública, cun transporte público barato e eficiente (en lugar de seguir mantendo a vergonzosa concesión blindada de Vitrasa), con edificios escolares que permitan unha experiencia vital e educativa digna, compensatorios das necesidades das familias con menos recursos...

Non, creo sinceiramente que non se trata de aumentar os fondos para os cheques sociais, que non supoñen máis cá un transitorio e ridículo pan (pouco) para hoxe e fame para mañá (adubiados da vergonza que supón o sometemento público a unha burocracia humillante -con fotos e entrevistas a beneficiarios incluidas-). Un proceso que non só acabará cos pobres servizos sociais existentes, abafados polo procedemento de avaliación e concesión das axudas, senon tamén coa lexitimación da protesta, afogada no debate de se se empregan máis ou menos millóns no reparto e na debilidade de non ter alternativas dunha maior complexidade e sostibilidade.

Neste contexto penso que cómpre variar a estratexia, partindo dun honesto diagnóstico do mapa de servizos que ten o Concello de Vigo, de detectar e denunciar -con tolerancia cero- o malgasto dos recursos públicos (ese é o valor simbólico da loita de Coia nestes días).

Sen irmos máis lonxe, agora mesmo, sen que se albisque a máis mínima oposición ou análise, vanse adxudicar 300 millóns de euros na ampliación da ponte de Rande e outros tantos no desdobramento do corredor do Morrazo? Dúas obras que non acometen ningún problema real da poboación nin arranxan os verdadeiros problemas de mobilidade e accesibilidade ao Morrazo. Ningún problema que non se puidese solucionar coa axeitada planificación do tráfico de ria: ese transporte, rápido, limpo e sostible abandoado dende hai décadas a favor dos intereses das grandes constructoras, dos xestores que adxudican as obras e da industria do automóbil. 600 millóns (que serán moitos máis ao remate do proceso) que ben poden financiar un auténtico plan de servizos públicos permanentes.

Son só unhas reflexións para fomentar un debate que considero imprescindible para que se rache  co calexón sen saída da reivindicación de máis malas parcheadoras axudas individuais. Nesa loita gañarán os de sempre, substituíndo con caridade, mais ou menos xenerosa, un auténtico servizo público.

Aclaración: as axudas individuais para casos de emerxencia son necesarias, pero penso que deben ser outras administracions as que as financien e outras medidas políticas as que as que debemos reivindicar (a Renda Básica Universal, nomeadamente)

18.12.14

SOS

Xa está ben!!
Encheron a cunca e xa bota por fóra.
O de todos non é deles, unha casta paleta en simbiose coa avaricia e a ignorancia.
O último: Desubicación. Descontrol de escala e perigosa muralla visual. Dispendio.
 É unha situación de emerxencia: Non é "home á auga!!", é "barco a terra!!"

11.11.14

Pasmados


27.10.14

Do síndrome de Estocolmo ao síndrome Detroit

Ainda queda en Vigo moita xente que fala de Citroën como dun deus benefactor que non deixa de derramar regalos sobre a cidade. Como teñen por costume os deuses, Citroën ven pedindo sacrificios que os pacientes desta especie de síndrome de Estocolmo realizan dilixentemente: unha avenida de conexión co porto,  unhas subvencións para o coche eléctrico; ainda a semana pasada, o alcalde declaraba con presas a disposición do concello a facilitar a ampliación das instalacións fa factoría de Balaidos.
Á vista do comportamento empresarial recente xa son moitos os que abandonan as reverencias e constatan que  emprego e  salarios levan baixando nos últimos anos e que as perspectivas empresariais pasan por destruir máis emprego, baixar máis os salarios e apretar aos proveedores mesmo invitándoos a deslocalizarse.
Sen embargo, lonxe de afrontar o problema, semella que caemos no síndrome de Detroit e , non sendo quen de imaxinar unha cidade sen PSA-Citroën, aceptamos as imposicións como se fosen cicloxénesis explosivas.
Vai sendo hora  que esta cidade mire para diante tendo en conta feitos que tarde ou temprano van suceder como, por exemplo, que non é posible manter o consumo de coches mundial nas cifras a que ten chegado, que o petróleo aumentará de prezo de forma exponencial, que o coche eléctrico está sendo atrasado de forma deliberada, que o transporte colectivo é o futuro. Témonos que sacar de enriba o síndrome Detroit e pensar que a fábrica de coches, como a carpintería  de ribeira,  ten data de caducidade. E facelo desde o punto de vista da cidade porque, non sei se se deron conta, eles, os empresarios de PSA-Citroën, xa se decataron e por eso xa non pretenden gañar cartos vendendo coches senón extorsionando traballadores e cidades enteiras.  

13.10.14

Sobre mareas, coalicións e asambleas.


Estamos nunha desas etapas en que semella cumprirse o principio de que "o vello non sirve e o novo non acaba de chegar". Son tempos fluídos donde están a piques de pasar moitas cousas pero non acabamos de ver o xeito de empuxar cara adiante.
Na nosa cidade grupos de persoas de diferentes procedencias tratan de por en pé o instrumento que permita participar na política local coa vista posta nun funcionamento transparente, sen corrupcións e aberto. Sen embargo, o punto de partida é unha cidade desmovilizada, sen movementos sociais independentes e cunha grande cantidade de asociacións e grupos presos na rede clientelar do goberno do concello ou da deputación ou mesmo dos grupos na oposición. 
Asi as asambleas cidadás abertas do BNG contan coa participación das súas correas de transmisión (o sindicato, o movemento veciñal,..) polo que, lonxe de ter un efecto multiplicador, aparece como unha manobra publicitaria do mesmo estilo das plataformas sectoriais que veñen marcadas por fronteiras ideolóxicas tan estreitas que duplican as estructuras partidarias.
Por outro lado, e animados por exemplos de outras cidades, aparecen duas iniciativas que copian o resultado organizativo sen ter feito o proceso de mobilización previo. A Marea de Vigo e , en menor medida, Gañemos Vigo, tratan de por en pe unha candidatura que incorpora algunhas características dos exemplos alleos (asambleas abertas, primarias(?)) pero que parten dun acordo de grupos que non renuncian a dotar de programa a ditas candidaturas. 
 Chama a atención a debilidade das críticas ao goberno local -as escaleiras mecánicas é o gran erro- e tamén a falla de debate e mobilización. A cidade debería estar atravesada de actos donde se explicaran as experiencias alleas, donde se debatira sobre alternativas sectoriais (urbanismo, medio ambiente, cultura, débeda, etc) e a partir de aí, ir construindo o programa que aglutinara a esa maioría que agarda unha referencia que apoiar.
Produce desánimo ver como a Marea de Vigo proponse recoller 3000 firmas de apoio como test para comprobar a súa viabilidad. Con tres mil votos non se acada nin un concelleiro. Un movemento que pretenda ser de verdade transformador debe aspirar a lograr unha maioria e  se non  se cristaliza nestas próximas eleccións xa será para as seguintes.

29.8.14

Jonathan en Samil: Abel Caballero, disculpas de mal pagador.

Finalmente Abel Caballero decidíu falar e tentar explicarse sobre a súa decisión de someter a nova concesión a caducada do restaurante Jonathan en Samil. Faino despois de que diversos grupos políticos, asociacións e colectivos cidadáns (entre outras, as máis de 500 sinaturas recollidas a iniciativa de Vigoblog dende a plataforma Avaaz) pedíranlle reiteradamente que frenase ese expediente; faino xa cando está a punto de adxudicarse o concurso convocado para seleccionar ao novo concesionario por un período de 30 anos.

As primeiras razóns expostas por Caballero sobre os prezos do café en Samil, mellor non telas en conta, por respeto á intelixencia dos cidadáns. O Faro de Vigo -que agocha canto pode a oposición  política e cívica a esta nova concesión- recolle hoxe, sen embargo, un intento de xustificación que aconsella  comentario e aclaración:

Non hai ningunha razón, máis alá de excusas e coartadas, para non derribar o edificio do atigo Jonathan e iniciar canto antes a rexeneración da área dunar de Samil, nesta e noutras zonas da praia;  si hai razóns esenciais para  facelo: como se ten confirmado polos estudos científicos da Universidade de Vigo -ou como calquera con sentido común e mínima capacidade de observación pode deducir-, é urxente actuar, sob pena de que o areal desapareza como consecuencia da erosión e perda de area e a non existencia dunha área dunar de reserva. Calquera política responsable neste tema pasa por eliminar tódolos atrancos existentes para acadar a rexeneración, ao menor custo posible e canto antes.

Polo medio, pode Caballero Caballero buscarse coartadas para non actuar, decindo que a concesión rescatarase inmediatamente unha vez que o Ministerio relance o proxecto de rexeneración redactado, consensuado no seu día co Concello. Vén dicir, pois, como excusa, que realmente non é el o culpable de tomar a decisión de manter o Jonathan e ampliar a concesión: a culpa é do PP que non executa o proxecto pactado. A el non lle queda máis remedio que seguir deixando esmorecer a praia e non iniciar a súa rexeneración: a culpa é do PP.

Sen embargo:

- A existencia de edificacións sobre a duna con negocios en réxime de concesión, e o alto custo dos rescates por razóns de interese público, sempre foron un dos principais atrancos esgrimidos por uns e outros para iniciar xa o derribo do muro e a rexeneración da praia. Esta circunstancia, xunta con outras -relacionadas coa non execución de medidas municipais previas indispensables que agora comentaremos-, foron aducidas expresamente polo Ministerio como impedimento de causa maior para non iniciar o proxecto redactado.

- É unha media verdade o que afirma Caballero sobre a posibilidade de rescate inmediato en calquera momento da concesión: esta condición non figura como específica, automática e gratuíta no prego de condicións da concesión (tal e como trata de facer crér entre liñas o alcalde), senon que se recolle en termos xerais -como necesariamente é obrigado en todo expediente de concesión-: remitíndose á legalidade vixente neste precedemento, que prevé a posibilidade de rescate por razóns de utilidade pública. Isto significa que, no caso de aplicación das previsións do PXOM neste ámbito, habería que facer o gravoso pago de rescate, sen condicións específicas ningunhas que obriguen ao adxudicatario. Dubidamos moito, ademais, de que se poida rescatar doadamente aducindo nada máis a decisión simple de "tirar o muro" e non o desenvolvemento do PXOM. Estamos falando dunha indemnización moi alta, tanto polo longo período de 30 anos de concesión previsto no prego de condicións, como pola esixencia contractual de fortes investimentos iniciais a realizar na edificación actual por parte de  quen resulte concesionario, que haberá que compensar... se é que non pleitea, claro, e as cousas adíanse indefinidamente.
Corolario: se non queres pagar o rescate, se queres deixar aberta a posibilidade de recuperar a praia con outros mecanismos distintos á execución completa do proxecto de rexeneración, non fagas a concesión.

Á parte da estupidez dos 30 euros do relaxing cup of café con leche en Samil, ¿que razóns hai para poñer un atranco de semellante categoría a un goberno municipal que realmente queira tirar total ou parcialmente o muro e rexenerar total ou parcialmente a praia no futuro próximo?. Que razóns hai diferentes ás que serviron para ordear e executar polo Concello o recente derribo do Restaurante As Dornas, que se atopaba nas mesmas condicións físicas, de ubicación e administrativas do Johathan?
As excusas aducidas de manter con servizos a praia, é moi difícil de manter cun mínimo de racionalidade: hai abondo e non son servizos indispensables. Serviría ademais igoal para o caso das Dornas, e non se aducíu daquela.

Que cada un busque as razóns. Non se nos ocorre pensar en que teñan que ver coas relacións que persoas de certo sector da hostelería viguesa manteñen co goberno municipal, claro.

- A execución total do Plan do Ministerio de Medio Ambiente, non depende só de consignar nos presupostos xerais do Estado a cantidade para executalo. Depende de cuestións previas de estricta competencia municipal.
  • A eliminación da zona deportiva municipal situada na zona de praia coincidente coa desembocadura do río Lagares.
  • O desenvolvemento do PXOM nas previsións contidas para a zona de Samil, que inclúe a realización dunha carretera interior que permita reubicar servizos e aparcamentos fóra da ára dunar, cos correspondentes procesos de expropiación ou compensacións urbanísticas.

Visto que na actual situación de crise económica isto non vai a ocorrer, e que a praia de Samil debe ser salvada urxentemente como espazo natural e de ocio (as dúas cousas son interdependentes), se hai realmente vontade de rexeneración, é preciso un plan B de actuación progresiva, que está perfectamente ao alcance económico e administrativo das administracións central e municipal.


Como sabemos, polas súas declaracións, que Abel Caballero é partidario da inicia-la rexeneración e de acometela progresivamente, non entendemos que non a inicie agora que está en moito mellores condicións de facelo cá en 2008 -cando realizou estas declaracións-, pois xa non existen as concesións administrativas das Dornas nin do Jonathan.

Para axudalo, ousamos propoñer de seguido algunhas accións perfectamente viables e de baixo custo para deseñar e executar ese Plan B de rexeneración progresiva, que poña de manifesto, máis alá das boas  palabras, a vontade política e a sensiblidade medioambiental de recuperar a praia:

  1. Tal e como se comprometeu, despois do derribo das Dornas, eliminar o muro e xardíns situados sobre o solar resultante da desaparición do restaurante, dando continuidade á zona dunar en proceso de recuperación do adxacente Coho das Dornas. Eliminar as capas superficiais de terra para deixar ao descuberto a area soterrada e iniciar o programa de rexeneración mediante pantallas vexetais de retención de area e limitación de acceso á zona a recuperar. Deseñar e habilitar un paseo de madeira sobre pilotes para facilitar o tránsito peonil entre zonas de praia. [Hai que lembrar que ese tramo do paseo foi construido xa polo Concello en tempos de democracia, nunha desgraciada iniciativa do concelleiro (de varios partidos) Agustín Arca].
  2. Tal e como está previsto no PXOUM, eliminar a zona deportiva municipal que se sitúa sobre un inorme recheo na desembocadura do Lagares. Iniciar os procesos de recuperación dunar desta zona de praia. Deseñar e habilitar un paseo de madeira sobre pilotes para facilitar o tránsito peonil entre zonas de praia [a recuperación desta parte da praia xa fora decidida como consecuencia dun pacto presupostario do ano 1987 entre o PSOE de Manoel Soto e a daquela Esquerda Galega de Camilo Nogueira. Nunca se executaron por completo as condicións pactadas, pois o PSOE incumpríu o pacto para esta zona  e, lonxe de recuperala, urbanizouna máis -"Alameda Ría de Vigo-, á vez que construía un novo tramo do Paseo na zona da Punta]    [sen embargo, o goberno municipal está a adxudicar obras de reforma deste campo de fútbol por importe de 235.000 euros, o que amosa a vontade de consolidar as instalación e non de encamiñarse cara á recuperación desta zona, seguindo as indicacións do PXOM e do proxecto do Ministerio
  3. Eliminar o tramo do paseo e zona urbanizada na que se atopa o Jonathan e zonas axardinadas adxacentes que actualmente non contan con aparcamento. Iniciar os procesos de rexeneración dunar nesta zona recuperada. Deseñar e habilitar un paseo de madeira sobre pilotes para facilitar o tránsito peonil entre zonas de praia. Habilitar servizos de tempada de praia provisionais, compatibles coa rexeneración.



Son tres medidas moi conservadoras, respectando as actuais zonas de aparcamento e pista de patinaxe. Unha acción máis decidida iría encamiñada a rescatar as dúas concesións existentes aínda -próximas á súa finalización-  minimizar a presencia de vehículos privados, reforzando con lanzadeiras o transporte público de tempada, habilitando mesmo transporte marítimo de pasaxeiros e eliminando os aparcamentos e parques infantís e piscinas actuais (o maior parque infantil dunha praia é a praia mesma, nonsi?). Os servizos hosteleiros precarios de tempada, ben deseñados, son compatibles coa retirada do muro e a recuperación dunar.

Se realmente hai conciencia e vontade de iniciar a rexeneración de Samil, pódese facer sen buscar culpables noutros partidos ou administracións.  Só abonda con ter responsabilidade política e medioambiental e non deixarse levar por meros intereses particulares e/ou electorais inmediatos, Samil pódese salvar e o Jonathan pode e debe ser derribado. Só abonda con cumprir a palabra dada por Abel Caballero da súa disposición a iniciar de inmediato a rexeneración, aínda que fose por fases.

O resto son excusas de mal pagador.

22.8.14

Decoración de medianeiras e prioridades urbanas

O Concello de Vigo vén de anunciar o inicio dun programa de decoración de medianerias mediante actuacións artísticas. O programa, suxerido pola asociación Outro Vigo é Posible e recollido con entusiasmo polo goberno municipal, vén sendo a reedición dunha vella iniciativa municipal dos anos 80 do século pasado, encabezada polo daquela concelleiro de cultura do PSOE Francisco Santomé.
Daquel programa executáronse catro ou cinco medianeiras, facéndose posteriormente algunhas poucas máis de xeito esporádico.
Tras aquela ocorrencia oitenteira de curto percorrido, no novo século o Concello de Vigo convocou (pax 16 do BOP) durante varios anos axudas económicas á rehabilitación de fachadas e cubertas de edificios de interese histórico ou destacados na paisaxe urbana. Un programa que, posteriormente se retomou coa creación do Consorcio do Casco Vello con axudas circunscritas ao ámbito deste barrio histórico e do PEPRI de Bouzas.
Axudas que, pensamos, hai anos que non se convocan fóra dos ámbitos do Casco Vello e Bouzas.

Non nos parece mal a iniciativa de decorar as medianeiras sempre e cando se actúe con criterios artísticos contrastados e se executen coa calidade debida. Pero non é o que Vigo necesita urxentemente en canto á mellora da imaxe urbana e crémos que, coa escasez de medios actuais, hai prioridades neste sentido e estas son as da mellora da estética e seguridade das fachadas e cubertas dos edificios de interese histórico ou ambiental.
O fomento da rehabilitación mediante axudas económicas aos propietarios para a rehabilitación de cubertas é imprescindible para garantir a  pervivencia do vello caserío vigués, ao ser un elemento crítico para lograr a conservación dos edificios e a súa futura rehabilitación integral.
O coidado e rehabilitación das fachadas, mediante a súa limpeza, restauración ou renovación de carpinterías exteriores, o pintado de paramentos, é unha operación economicamente asumible e que ten un inorme impacto sobre a apreciación dos edificios e a imaxe urbana.

Por outra parte, as actuacións de rehabilitación destes elementos da edificación, supoñen unha aportación importante nas actuais circunstancias para o sostemento do sector da construcción que ve neste tipo de obra unha posibilidade de combatir a grave crise que padece.

Son virtualidades que non ten un programa de decoración de medianeiras que, á hora de gastar os escasos recursos públicos e privados, debería estar nun segundo plano nas prioridades do goberno municipal. Infelizmente en Vigo prima, dende hai moitos anos, un concepto decorativista da cidade, moi presente nas actuacións nos espazos públicos (nos que sobrancea o gusto obsesivo pola maceta) Concepto puramente circunstancial e que non contribúe á mellora permanente e sostible do espazo e imaxe urbana.

Sensibilidade fronte a sensiblería. Arquitectura fronte a artificiosidade. Decoración ou rehabilitación?

15.8.14

A rexeneración de Samil e o cinismo da casta

Pleno municipal do Concello de Vigo de 25 de febreiro de 2013.
Moción presentada polo Grupo Municipal Socialista
INSTANDO AO GOBERNO DA NACIÓN A ASUMIR O PROXECTO DE REFORMA DA PRAIA DE SAMIL QUE OBRA NO MINISTERIO DE AGRICULTURA, ALIMENTACIÓN E
MEDIO AMBIENTE. EXPTE. 610/1101.

A moción, cun par de enmendas menores do BNG, foi aprobada por unanimidade.

Texto da moción do PSOE:
A praia de Samil é un dos maiores atractivos da cidade de Vigo. Para os vigueses é un punto de encontro e de goce. Para os que nos visitan é unha referencia estival. A praia chea no verán é un exemplo. 
Conscientes de todo o que significa para a cidade, o Goberno Municipal suscitou ao Goberno da Nación, en 2.009, un proxecto integral de mellora de devandita praia. Proxecto ambicioso que contaba co apoio do Goberno Estatal e que ía destinado a cambiar radicalmente esa zona tan importante da cidade. 
Froito dese apoio foi a elaboración do Proxecto que obra en poder de Concello de Vigo que xa está realizado e pago. 
O proxecto supón a recuperación do sistema dunar, o retranqueo de 25 metros do paseo actual, a replantación de árbores, o retranqueo das piscinas e da zona de lecer e a construción dun novo paseo de 12 metros. Todo iso supón un proxecto cun investimento de 17 millóns de euros que supoñería unha importante incentivación económica na cidade. 
Coa chegada de Mariano Rajoy á Presidencia do Goberno da Nación, o devandito proxecto, ata o momento, non foi asumido polo actual goberno quedado aparcado sen ningunha xustificación e sen explicación algunha ao Alcalde de Vigo. 
A combinación medio ambiental do proxecto coa repercusión no turismo e o atractivo par os vigueses que o gozan todo o ano, fai que sexa necesaria a petición ao Goberno Estatal de manter este proxecto e de fixar prazos para o seu desenvolvemento. 
 Por todo o dito, o grupo municipal do PSdeG-PSOE solicita ao Pleno da Corporación a aprobación do seguinte ACORDO 

-Instar ao Goberno da Nación a asumir o proxecto que obra en poder do Ministerio de Medio Ambiente de reforma da Praia de Samil, e comprometer a súa execución nos prazos que, de común acordo, se fixen co Alcalde desta cidade. 

ACORDO final coa enmenda do BNG:
1.- Instar ao Goberno do Estado a asumir o proxecto que obra en poder do Ministerio de Medio Ambiente de reforma da Praia de Samil e comprometer a súa execución nos prazos que, de común acordo, se fixen co concello desta cidade. 
2.- Instar ao Goberno local á recuperación e ao mantemento do litoral da nosa cidade e á continuidade nos paseos costeiros o que precisa executar proxectos globais para todas as parroquias, incluída a de Alcabre. 

 Acta completa da sesión (moción e debate -para non perdelo!- entre as páxinas 47 a 55)

La Voz de Galicia de 15 de agosto de 2014 dá conta da inminente adxudicación da concesión por 30 anos do Restaurante Jonathan.

O cinismo da casta non ten medida.

8.8.14

O Concello cambiará o que queda do pavimento tradicional da praza da Princesa

Nestes casos cómpre tirar da memoria:

A praza en 1903. Apréciese a disposición do arborado
No ano 2001 realizouse unha actuación de rehabilitación da Praza da Princesa (ver páxina 49 da Memoria-enlazada- do programa URBAN), seguindo estrictos criterios de respecto ao patrimonio, percurando non só a recuperación do pavimento existente e a reposición das lousas deterioradas, con criterios de despece, acabado e características similares ás tradicionais.

A ficha da Praza da Princesa do PEPRI Casco Vello incluída no catálogo de espazos públicos do Barrio [norma que obrigaba ao mantemento do pavimento e que foi incumprida descaradamente en 2009], alababa así esta obra:

O proxecto de Franco Rabuñal, Pintos Santiago e Toucedo Rodríguez (inscrito no programa Urban), constitúe unha das máis acertadas actuacións recentes. A devandita intervención unificou e ordenou a disposición do mobiliario urbano, así como propuxo a renovación do enlousado de granito e a plantación de arborado de desenvolvemento vertical arrodeando a fonte (F002). É salientable o uso do báculo tipo lanterna, o banco empregado (cun bo sistema de fixación) ou o deseño da marquesiña, xa que constitúen reelaboracións de elementos hoxe tradicionais nunha linguaxe contemporánea que permiten unha inserción harmoniosa sen provocar confusión na lectura histórica do conxunto e das intervencións realizadas. Para finalizar sinalar o esforzo realizado na ocultación das tapas de rexistro baixo o enlousado de perpiaño.

En 2009 realizouse unha innecesaria e agresiva obra de "mellora" que arrasou, entre outras cousas, con parte do pavimento tradicional substituíndoo por granito gris alba industrializado.

Os bancos colocados en 2001 e os pavimentos recén restaurados
Meses antes, Corina Porro xa intentara botar da praza aos sectores marxinados que, coma hoxe, utilizaban habitualmente este espazo, coa burda manobra de retirar temporalmente os grandes bancos colocados trala rehabilitación de 2001 (bancos novos que, por certo, nunca máis se soubo deles).

Novamente anúnciase que se quere volver a intevir, xustamente, na parte da praza que aínda conserva o seu aspecto e pavimento tradicional en perfecto estado (a falta de pequenas reparacións doadas e baratas). Preténdese tamén aumentar o arborado, esquecendo que o que agora ten reproduce con exactitude o número de exemplares e a disposición histórica.

Novamente temos que denunciar o sinsentido e derroche desta actuación que provocará por enésima  vez a perda de valor do que representa a fachada horizontal histórica do Casco Vello vigués.

Unha intervención que a ninguén interesa, agás aos habituais proveedores municipais de granito que fan o seu agosto coas humanizacións urbi et orbe que enchen Vigo de caros enlousados de pedra ou, se cadra, como denuncian en Xentrificación Vigo, de paso, persuadir aos excluídos sociais que usan habitualmente este espazo, para que se desacostumbren del a base de ter levantada a praza uns meses. A integración tranquila destas persoas pasa por outro tipo de iniciativas de axuda e apoio que non son as da pura e dura expulsión.

Sen embargo, debemos aplaudir que se interveña na eliminación dos engadidos que afean dende hai décadas os baixos comerciais das escaleiras que comunican Elduayen coa praza de Calatrava. Esperemos que, de paso, non fagan outra innecesaria defeita nesa praza, tamén rehabilitada a finais dos anos 90.

28.7.14

O alcalde non vai na procesión

O alcalde non vai ir na procesión do Cristo. Nen a policía local,nen protección civil, nen o exército. Trátase de institucións democráticas e, porén, integradoras. Non poden avalar coa súa presencia actividades que discriminan cidadáns e cidadás por razón de crenzas particlares non importa cales.
Abel Caballero pode asistir ás actividades privadas que desexe pero o alcalde non. Nengún servidor público pode ir nunha procesión en cantro que tal: fora por tanto uniformes e sitios preferentes.
Asi de sinxelo.


23.7.14

A "obra social": a privatización continúa


A recente historia das caixas ilustra o principio de socialización das perdas ( o saneamento de Novacaixagalicia custou máis de 9000 millóns de euros públicos) e de privatización de beneficios (o Sr, Escotet mercou un banco saneado a prezo de saldo) Aínda máis, para aqueles que falaron do sector financieiro galego quedou claro que as decisións sobre créditos e mesmo sobre boa parte do patrimonio artístico e inmobiliario están hoxe en mans de empresarios que por responderen a interesen privados pouco nos vai a importar a súa procedencia ou donde se reunan para decidir..
Pero a cousa non para. O proceso privatizador continúa. O lóxico desde o punto de vista dos cidadáns sería que a cambio dos millóns arrincados dos servizos públicos, os restos do naufraxio das caixas, a mal chamada obra social, pasara a mans públicas. Sen embargo na configuración do patronato da “Afundación” aparece Abanca con nove representantes a cambio de cinco millóns de euros. Por que Abanca e non o Santander? Por qué nove representantes, máis que ningunha outra institución? Que apaños hai por detrás?.
 
Pero o proceso privatizador segue tamén por camiños máis disimulados. Debido as dificultades de financiación a obra social debe (sic) aplicar criterios de rentabilidade na súa actuación como, por exemplo, cobrar o aluguer de instalacións aos colectivos ou organizacións cidadás e co mesmo argumento comenzará un proceso de venta de centros e inmobles.
Especial relevancia ten o caso da Escola de Negocios de Vigo, oscuro obxecto do desexo dunha das universidades privadas máis conservadoras, a de San Pablo CEU que conta en Vigo cunha Escola de Maxisterio. A campaña propagandística comenza con un comunicado da dirección da escola solicitando a privatización, aparecen artigos de prensa denunciando os atrancos que a univesidade de Vigo pon á ampliación de títulos e comparando o enorme deficit da Escola de Vigo co éxito da da Coruña. Complétase a manobra cunha campaña publicitaria  da San Pablo para facer amigos entre os medios de comunicación. 
 
Tirando do mesmo fío, Abel Caballero denuncia a falta de claridade na ubicación da sede da Afundación e levanta a súa voz para decir que Vigo non vai estar no patronato . Un paso maís no populismo abeliano que cada dia afunde máis a cidade na depresión.



O problema non é a sede senón  o desmantelamento da mal chamada obra social que tiña un papel execesivamente protagonista na política cultural da cidade - co beneplácito de cantos gobernos pasaron polo concello- e viña promovendo entidades privadas para dar servizos públicos como é o caso do Colexio Fogar San Roque ou a mesma Escola de Negocios.
Que facer agora cos restos ? Pois antes de que nos argumenten que vai ser inviable o mantemento das institucións e patrimonio e procedan a súa venda a prezos de risa para favorecer a uns amigos, debemos esixir que a institución pase a ser pública ou sexa dependente das institucións democraticas locais: os concellos . Paralelamente os servizos publicos (Colexio Fogar, residencias , Escola de negocios,..) deben ser incorporados á rede pública nun proceso de transición que asegure o respeto polos traballadores e usuarios. Recuperemos o que pagamos.


5.7.14

Rexeneración de Samil: PSOE, dobre moral

Reproducimos aquí (grazas Antón Lois, de Amigos da Terra polo aporte) este documento da Comisión de Medio ambiente e cambio climático do Senado. Sirve de exemplo para ilustrar que a renovación do Jonathan (e o mantenemento doutras infraestructuras do Concello) vai a ser o argumento que utilice o Ministerio como excusa para meter no caixón o plan de rexeneración de Samil.  Abel Caballero, coa nova concesión do Jonathan, acaba de proporcionarlles unha coartada perfecta para paralizar o investimento:
[as negriñas son nosas]

BORRADOR DE LA COMISIÓN DE MEDIO AMBIENTE Y CAMBIO CLIMÁTICO, CELEBRADA EL LUNES 24 DE JUNIO DE 2013
[Acta completa da sesión]

Se abre la sesión a las trece horas y cinco minutos.

    La señora PRESIDENTA: Buenos días, señorías. Damos comienzo a la sesión de la Comisión de Medio Ambiente y Cambio Climático del día de hoy, 24 de junio.
    En primer lugar, se somete a aprobación el acta de la sesión anterior. ¿Hay algún inconveniente? (Asentimiento.) Queda aprobada.
    Gracias.

CONTESTACIÓN DEL GOBIERNO A

- PREGUNTA SOBRE LAS PREVISIONES DEL GOBIERNO CON RESPECTO A LA RECUPERACIÓN DEL PROYECTO DE REGENERACIÓN DE LA PLAYA DE SAMIL, EN VIGO (PONTEVEDRA), CON INDICACIÓN, EN SU CASO, DE LAS CANTIDADES A CONSIGNAR EN LOS PRÓXIMOS PRESUPUESTOS Y DE LA FECHA DE FINALIZACIÓN DEL PROYECTO.
(Núm. exp. 681/000717)
AUTOR: MARRA DOMÍNGUEZ, MARÍA DE LOS ÁNGELES (GPSocialista).

    La señora PRESIDENTA: Pregunta de la senadora Marra Domínguez sobre las previsiones del Gobierno con respecto a la recuperación del proyecto de regeneración de la playa de Samil, en Vigo, con indicación, en su caso, de las cantidades a consignar en los próximos presupuestos y de la fecha de finalización del proyecto.
    Tiene la palabra su señoría.

    La señora MARRA DOMÍNGUEZ: Muchas gracias, señora presidenta.
    Al igual que las anteriores, esta pregunta se formuló inicialmente como una pregunta escrita. Al no cumplir con los plazos, se transformó en oral.
    La playa de Samil está situada en la parroquia de Navia, en la ciudad de Vigo. Mide cerca de 1900 metros y es la playa más representativa y significativa de la ciudad. Tiene un alto grado de ocupación a lo largo de todo el año debido precisamente a la proximidad del centro urbano. Tanto la playa, como el paseo y la zona verde constituyen uno de los mayores atractivos de la ciudad. Es punto de encuentro, de paseo, de ocio, de disfrute, de esparcimiento durante todo el año no solo para los vigueses sino también para muchas de las personas que visitan la ciudad de Vigo.
    Esta playa era un gran arenal hasta el año 1970. Se realizaron obras en el paseo marítimo, con un muro de borde, un vial paralelo sobre el campo dunar, reduciéndose así el ancho de la playa significativamente, prácticamente a la mitad.
     Conscientes de la importancia que para el Grupo Parlamentario Socialista tiene esta playa, este elemento imprescindible para el atractivo turístico de la ciudad de Vigo, en el año 2009, el Gobierno municipal suscitó al Gobierno de la nación que se iniciase un proyecto integral de regeneración de dicha playa. El objetivo prioritario era recuperar gran parte del sistema dunar. Para ello, el proyecto planteaba actuaciones, como el retranqueo de 25 metros del paseo actual, la replantación de árboles, el retranqueo de dotaciones deportivas, jardines, construcción de un nuevo paseo de 12 metros de ancho, que estaría también retranqueado entre 20 o 30 metros respecto al actual, casi duplicando así la superficie del arenal, pasando de 50 000 a 80 000 metros cuadrados.
    Este proyecto se llevó adelante, se concluyó; de hecho, se pagó por parte del concello y por parte del ayuntamiento se le dio el visto bueno, por tanto, esta totalmente concluido, y es por lo que formulamos esta pregunta.  Ante la ausencia total de información, ante la dejadez por parte del Gobierno del Partido Popular, planteamos esta pregunta: ¿en qué situación se encuentra este proyecto? ¿Qué cantidad de dinero se prevé incorporar en los próximos presupuestos para ponerlo en marcha? ¿Cuál es la fecha prevista para su finalización?
    Gracias.

    La señora PRESIDENTA: Tiene la palabra el señor secretario de Estado.
  
    El señor SECRETARIO DE ESTADO DE MEDIO AMBIENTE (Ramos de Armas): Muchas gracias, señoría.
    Seré breve. A fecha de hoy, el Ministerio de Agricultura, Alimentación y Medio Ambiente no incluye en la planificación para 2013 de su Programa 456 D, Actuaciones en la costa, el proyecto de regeneración de la playa de Samil, en Vigo, debido a determinadas dificultades derivadas del propio proyecto y por considerar que es necesario revisar los criterios utilizados para definir la actuación que verdaderamente precisa la playa de Samil.
    Muchas gracias, señoría.

    La señora PRESIDENTA: Senadora Marra, ¿quiere intervenir?
    Tiene la palabra.

    La señora MARRA DOMÍNGUEZ: Gracias, presidenta.
    No es esa la respuesta que nos están dando; de hecho, hay una respuesta del ministerio en la que manifiesta que ha incluido en la planificación para 2013 de su Programa 456 D, Actuaciones en la costa, el proyecto de regeneración de la playa de Samil, en Vigo. Esa es la contestación que nos ha dado el Gobierno. Usted está diciendo una cosa distinta. Nos hemos fijado que en los presupuestos existen una serie de partidas en las cuales, como son tan amplias, no se recoge como tal dicha partida; sin embargo, la contestación que nos dan es esta. Por tanto, le agradecería que nos diese más información, que concluyese si es usted el que nos dice la verdad, o es el Gobierno. ¿En qué situación se encuentra?
    Otra cuestión. Usted ha hablado de defectos, de dificultades. Me gustaría que, en concreto, nos dijera qué dificultades tiene, porque, reitero, este proyecto es sumamente importante; de hecho, la playa está perdiendo de una forma continuada, cada año, arena. Es una demanda que se está realizando por toda la ciudadanía, por la corporación, por el alcalde de Vigo, por   los distintos grupos del municipio. Hace poco se presentó en el pleno del ayuntamiento de Vigo una moción relacionada con este asunto, y todos los grupos, incluyendo el Partido Popular, estuvieron a favor de llevar adelante este proyecto de regeneración. Por ello le planteamos esta pregunta: cuáles son los problemas que suscitan y si realmente el que está diciendo la verdad es usted o es el Gobierno.
    Muchas gracias.

    La señora PRESIDENTA: Tiene la palabra el secretario de Estado.

    El señor SECRETARIO DE ESTADO DE MEDIO AMBIENTE (Ramos de Armas): Muchas gracias, señoría.
    Insisto en que la respuesta es que nuestro ministerio no incluye en la planificación para 2013, en su Programa 456 D, Actuaciones en la costa, el proyecto de regeneración de la playa de Samil, Vigo. Por tanto, no sé que confusión puede haber, pero no está incluida por considerar que los requisitos utilizados para definir la actuación hay que revisarlos.
    El proyecto denominado Recuperación del Sistema Dunar de la Playa de Samil, en el término municipal de Vigo, Pontevedra, fue redactado a través de un contrato de servicios que se suscribió el 30 de abril de 2010, por un importe de 89 000 euros y un plazo de ejecución de doce meses. Se recepcionó el contrato el 20 de diciembre de 2011, y el presupuesto total de las obras es de 16 494 709,71 euros, IVA incluido. El objeto del proyecto es recuperar, en la medida de lo posible, las dimensiones de la playa existente antes de la ejecución del actual paseo, y para ello se plantea su demolición y su retranqueo hasta el límite original de la duna móvil, esto es entre 20 y 30 metros hacia tierra de la actual. A partir de ese límite, se plantea un paseo de 12 metros de ancho y 1917 metros de longitud. El proyecto cumplía con los requisitos del Plan General de Ordenación Urbana de Vigo, excepto en el caso del vial exterior, que se proyectó manteniendo unas dimensiones similares a las existentes, en tanto que el plan general contempla un vial de un solo carril. Esto es debido a que la reducción de este vial, contemplada en el plan general, se apoya en la ejecución de un nuevo vial hacia el interior que vendría a sustituir el existente, y mientras este nuevo vial no se ejecute, se considera imposible reducir el actual.
    Por otra parte, el proyecto contemplaba el levantamiento de los rellenos existentes en la desembocadura del río Lagares, que en la actualidad están siendo ocupados por instalaciones deportivas, con objeto de recuperar la duna primitiva.
    La tercera característica a destacar del proyecto es la demolición de las edificaciones existentes sobre la duna. Además, quiero señalar que el retranqueo del actual paseo suponía la supresión de 951 plazas de aparcamiento para las cuales se proponen alternativas en el proyecto, pero que no forman parte de él y que, como tal, no se valoraron. Para que el proyecto fuera viable, señoría, el Ayuntamiento de Vigo debería habilitar esas plazas de aparcamiento alternativas, así como buscar una nueva ubicación para las instalaciones deportivas a retirar. Debido a los problemas indicados anteriormente, que no son pequeños, el coste de la actuación que no es desdeñable y que debería ser exitoso en el caso de que se realizara y, por tanto, nos obliga a ser muy cautos a la hora de impulsar una obra de estas características y estar muy seguros de que todos los requisitos se cumplen, y por considerar que, además, es necesario revisar los requisitos utilizados para definir la actuación, el Ministerio de Agricultura, Alimentación y Medio Ambiente no ha incluido en la planificación de 2013, en su Programa 456 D, Actuaciones en la costa, este proyecto de Recuperación del Sistema Dunar de la Playa de Samil.
    Muchas gracias, señoría.

    La señora PRESIDENTA: Muchas gracias.

Necesitamos facer chegar a Abel Caballero a nosa firme postura contra esta concesión que hipoteca por 30 anos a rexeneración da nosa praia. Pedímosche que participes coa túa sinatura. Só nos fatan 68 sinaturas para chegar a 500 e que Avaaz envíe ao alcalde a nosa petición. Anímate a asinar aquí!.

Feirantes: un asentamento ilegal consentido e propiciado polo Concello de Vigo

A cousa comezou cando os veciños de Navia protestaron pola instalación nas rúas do polígono das caravanas dos feirantes que durante a celebración das festas de Bouzas e Coia, asentaban nese barrio as súas vivendas ambulantes.

Segundo as informacións de prensa, a policía local viguesas actuou derivándoos cara os solares existentes baixo un viaducto da VG-20, na avenida de Ricardo Mella, á beira do río Lagares próxima á súa desembocadura.

No ano 2013, informaba La Voz de Galicia deste feito e daba conta das protestas deste colectivo de comerciantes por non dispoñer dun lugar axeitado para o seu asentamento provisional. Na mesma información, indícase a realización dos seus vertidos de augas residuais directos ao cauce do río, no que resulta, segundo as ordenanzas municipais de medio ambiente e a lexislación española e galega de protección das augas continentais, unha manifesta ilegalidade.

Onte, o mesmo medio de comunicación volvía a facerse eco desta situación, incidindo de novo na permisividade e mesmo o alento municipal a instalárense ilegalmente neste lugar.
Segundo fontes dos propios comerciantes, non contan cunha autorización administrativa en regra, como correspondería legalmente, senon coa mera permisividade das autoridades locais. Tamén indican que foron obxecto hai uns meses dunha inspección ambiental dos propios servizos municipais, que constataron o vertido irregular directo ao río.

Estes son os feitos. Feitos que poñen de manifesto un estilo de actuar do Concello de Vigo que roza a prevaricación. Incapaces de solucionar un problema real e de buscar alternativas viables para o asentamento destes comerciantes ambulantes, acuciados polas protestas dos veciños de Navia aos que quere coidar especialmente Abel Caballero pois pensa que non pode perder o que considera un viveiro de votos, optan pola inaceptable política do avestruz e pola permisividade cos infractores (que están, entre outras cousas a contaminar un cauce protexido), permitíndolles, de tapadillo, montar un asentamento nun lugar que, obviamente, nin está preparado, nin pode acoller un uso de vivenda temporal.

Non pode o Concello alegar ignorancia, pois a Policía Local coñece estes feitos e as súas circunstancias, como é fácil deducir do contido das novas que enlazamos, e da inspección ambiental realizada polos seus propios servizos mediambientais. E a Policía Local está obrigada a denuncialos e o alcalde de Vigo a impedilo, poñendo os medios necesarios para que, se así o considera, se poidan celebrar as festas á vez que os seus actores se acomodan nun lugar acondicionado adecuadamente e con todos os permisos e garantías legais e hixiénico-sanitarias.

Pero semella que esta práctica non é unha excepción, senon que comeza a ser a regra na actuación municipal, empeñada en satisfacer a tirios e troianos para non perder nin un só voto no exercizo responsable do poder. Este é o caso da absoluta permisividade coa ocupación discrecional do espazo público por terrazas dos bares, pola vía de deixar cair, sen resolver administratrivamente como corresponde, que hai vía libre de feito para ocupar as beirarrúas e non pagar, ademais, por isto; que aínda que exista unha ordenanza reguladora e unhas taxas por ocupación do espazo público, farase a vista gorda. Claro que sempre que a ocupación non sexa para unha actividade tan perigosa como un miniaparcamento para bicis de aluguer.

Dentro desta mesma filosofía, a recente autorización polo baixini, sen resolución nin acordo de ningún tipo que se coñeza, do uso da praia da illa de Toralla polos propietarios de cans coas súas mascotas. Novamente contentando a tirios e troianos (os de Toralla son poucos e poucos serán os empadroados en Vigo), elúdese o procedemento legal para actuar pola irregular vía dos feitos. Incapaces de ter unha política e un programa xeral -máis alá de medidas punitivas aplicadas ao tumtum e de ocorrencias circunstanciais- sobre o uso do espazo urbano e natural local polos animais de compañía, improvisan, sen mollárense, pequenas concesións que nada solucionan e que só producen novos problemas e a sensación de estarmos gobernados por políticos irresponsables.

O titular da nova de La Voz de Galicia, "El Concello no garantiza luz y agua a los feirantes  que pagan el servicio", parécenos menos axeitado o que utilizamos para encabezar esta entrada: o Concello, obrigado a cumprir e facer cumprir a legalidade, consente e promove, polo menos por omisión, un asentamento ilegal e o vertido de augas residuais sen depurar directamente ao cauce dun río ou o enganche non autorizado de tuberías á rede municipal de smidoiros.

4.7.14

Esquerda Unida de Vigo oponse á concesión do antigo Jonathan

jonathansamilA executiva local de EU entende que a concesión por trinta anos máis do antigo restaurante Jonathan antepón intereses ecómicos privados ao ben común e a sustentabilidade dos nosos espazos naturais.
Para EU, que amosou sempre a súa oposición ao actual PXOM, esta concesión mesmo contradí o propio PLAN ESPECIAL DE REXENERACIÓN AMBIENTAL E ACONDICIONAMENTO DO LITORAL URBANO (ALCABRE-SAMIL), contemplado neste PXOM aprobado no 2009. Un dos obxectivos deste plan era a rexeneración ambiental do areal, para o que se establecerían segundo o redactado no PXOM as seguintes medidas:
Substitución do trazado da Avda. de Samil, que separa o primitivo areal, illando parte do sistema dunar da praia e alterando a dinámica de transporte de sedimentos.
Transformación do paseo de Samil, eliminación o muro e traslado dos usos lúdicos e deportivos.
Estudio particular da vexetación dunar asi como da restauración das coberturas orixinais e establecendo indicadores dun plan ambiental de seguimento das dinámicas erosivas e sedimentais no areal.

Por iso, dende Esquerda Unida non entendemos como é posible que 5 anos despois da aprobación do PXOM non só non se teña desenvolvido o plan de rexeneración das dunas se non que se atente contra a propia esencia do plan coa concesión do inmoble ata o 2044.
Para protexer Samil de esta e de futuras operacións de especulación urbanística, dende Esquerda Unida reclamamos que se declare como espacio natural de interes local (ENIL) tal e como sucedeu co complexo duna-areal do Vao.
FONTE: Web de EU Vigo